Sunday, March 16, 2008

ျမန္မာ့ပညာေရးနဲ႔ Civic Education

ဒီတပတ္မွာေတာ့ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးသန္႔ရဲ႕ ျပည္ေရးျပည္ရာ Civic Education သင္ရိုးၫႊန္းတန္းဆိုင္ရာ ပညာေရးေဆာင္းပါးကို အျပီးသတ္ ေဆြးေႏြးတင္ျပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းပညာေရး ရဲ႕ အထက္တန္းအဆင့္မွာ ႏိုင္ငံေရး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုင္ရာ သိသင့္သိထိုက္တဲ့ ဗဟုသုတေတြ ထည့္သြင္း သင္ၾကားေပးသင့္တယ္ဆိုတဲ့ ဦးသန္႔ရဲ႕ အယူအဆကို ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္ေတြမွာတုန္းက တင္ျပေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။

ဦးသန္႔က အထက္တန္းအဆင့္ေက်ာင္းသားေတြဟာ အသက္၁၅ႏွစ္ေက်ာ္ျပီးျဖစ္တာမို႔ ေက်ာင္းပညာေရးထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးကိုထည့္ျပီး သင္ၾကားေပးရေတာ့မယ္လို႔ အၾကံျပဳ ထားပါတယ္။ အဲလိုသင္ၾကားေပးရာမွာလည္း ဘုရင္စနစ္၊ ကိုလိုနီစနစ္၊ အရင္းရွင္စနစ္၊ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္၊ ဒီမိုကေရစီစနစ္ေတြအထိ မ်ိဳးစံုေအာင္ သင္ေပးရ ပါမယ္။ ဒါမွပဲ လူငယ္ေတြဟာ သူတို႔ႏွစ္သက္ရာ စနစ္တခုကို စဥ္းစားေရြးခ်ယ္ႏို္င္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို ေရြးခ်ယ္ခြင့္လည္းရွိရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဦးသန္႔ရဲ႕ အယူအဆအရေတာ့ ဘယ္လိုအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်ိဳးကိုပဲ သင္သင္၊ ေကာင္းက်ိဳးနဲ႔ ဆိုးျပစ္ေတြကိုေတာ့ ခ်ိန္ထိုးႏႈိင္းယွဥ္ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ လံုး၀ဥႆံု ျပီးျပည့္စံုတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရယ္လို႔ မရွိႏို္င္ေသးေပမဲ့ အေကာင္း ရႈေထာင့္ ပိုမ်ားတယ္လို႔ ဆိုႏို္င္ျပီး၊ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအမ်ားစုမွာ လက္ခံအသံုးျပဳေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကိုေတာင္မွပဲ အက်ိဳးနဲ႔ အျပစ္ ကို ခ်ိန္ထိုး ေျပာျပေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီလက္ေအာက္မွာသာ ရွိေနေသးတဲ့ ၁၉၄၀ေက်ာ္ကာလဟာ ကမၻာမွာေတာ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ အတန္သင့္ ထြန္းကားေနပါျပီ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႔ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳး၊ အားသာခ်က္ အားနည္းခ်က္ ေတြကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ သံုးသပ္ႏို္င္ေနၾကျပီျဖစ္ပါတယ္။ ဦးသန္႔ကေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ေဆာင္းပါးထဲမွာ ဥပမာေပးတဲ့ သင္ခန္းစာအျဖစ္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳးေတြကို ေဆြးေႏြး ေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြ အေနနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစား သံုးသပ္ရမယ့္ ႏိုင္ငံ့အေရးအရာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးသန္႔ရဲ႕ တင္ျပထားခ်က္ထဲက ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးျပစ္ေတြကို ေျပာျပပါ့မယ္။

ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ အားသာခ်က္ ေကာင္းက်ိဳးေတြကေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အစိုးရဟာ ျပည္သူလူထုက ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ထားတဲ့သူေတြသာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပည္သူ႔အလိုက် သာ အုပ္ခ်ဳပ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူလူထုနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူကိုယ္စားလွယ္ေတြက အျမဲ တိုက္ရိုက္ထိေတြ႔ ဆက္သြယ္ေနရတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံအတြင္း မေက်နပ္မႈ ပုန္ကန္မႈ ေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေခ်နည္းပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ျပည္သူေက်နပ္မွပဲ သူတို႔ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးက ေအာင္ျမင္မယ္ဆိုတာပါပဲ။

ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာဆိုရင္ တရားဥပေဒကလည္း ျပည္သူလူထုက ေက်နပ္လက္ခံျပီး စနစ္တက် ေရးဆြဲထားတဲ့ တရားဥပေဒျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွပဲ ျပည္သူလူထုဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရးကို တရားသျဖင့္ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ရၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ျပည္သူလူထုကိုယ္တိုင္ ႏိုင္ငံေရးကို ကိုယ္ထိ လက္ေရာက္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးအသိအျမင္နဲ႔ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ႏိုင္တဲ့ ဉာဏ္ရည္ေတြ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္လာႏို္င္ပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာ အေရးၾကီးတဲ့ ေနာက္ထပ္အားသာခ်က္ကေတာ့ ျပည္သူလူထု အေနနဲ႔ လူတိုင္းလူတိုင္း တန္းတူအခြင့္အေရး ရႏို္င္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေကာင္းက်ိဳးေတြဟာ ႏိုင္ငံသားေတြ ကို စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ လံုျခံဳမႈေပးႏို္င္တာမို႔ ႏို္င္ငံေအးခ်မ္းသာယာေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ႏို္င္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြပါပဲ။

ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာ အားနည္းခ်က္ေတြရွိတာကိုလည္း ဦးသန္႔က ေထာက္ျပ ေဆြးေႏြး ထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရကို ျပည္သူလူထုက ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမွာက္ရတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပည္သူအားလံုးတန္းတူ ႏို္င္ငံေရးအသိဉာဏ္ ရွိဖို႔ဆိုတာ ခဲယဉ္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္မႈဟာ အျပစ္ အနာအဆာ ရွိႏို္င္ပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ဟာ ပါတီ ပံုသ႑န္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိလာ ႏို္င္တဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံရဲ႕ စည္းလံုးညီၫြတ္မႈကို ထိခိုက္လာေစႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီအျပင္ အစိုးရဟာလည္း သက္တမ္းမရွည္တာမို႔လို႔ ႏိုင္ငံအေရးကိစၥေတြကို တဆက္တစပ္တည္း ေဆာင္ရြက္ရ တာမ်ိဳး မဟုတ္တဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေရးကို ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာမႈ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ အတြက္ ေငြအေျမာက္အမ်ား သံုးၾကတာမို႔လို႔ ႏိုင္ငံစီးပြားေရးကို ထိခိုက္ေစႏိုင္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ေတြကေတာ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြလို႔ ဦးသန္႔က ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ဂ်ာမနီႏိုင္ငံ၊ ဘာလင္ျမိဳ႕က ဘာေဟာ့ဖ္(Berghof)သုေတသနဌာနက ဒါရိုက္တာျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာ ေဒးဗစ္ဘလြန္းဖီး (Dr.David Bloomfield) ကေတာ့ "ဒီမိုကေရစီစနစ္ဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္ ရွာေဖြ က်င့္သံုးခဲ့ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ဆိုးေတြထဲမွာေတာ့ အသက္သာဆံုးစနစ္တခုျဖစ္တယ္"လို႔ သူ႔ရဲ႕ ရင္ၾကားေစ့ေရး (Reconciliation) ဆိုင္ရာ စာတန္းတစ္ေစာင္္ထဲမွာ ဆိုထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ေလာေလာဆယ္ ခု ၂၀၀၇ခုႏွစ္ထိလည္း ကမၻာ့ႏိုင္ငံ အမ်ားစုဟာ လူ႔အခြင့္အေရးကို ဦးစားေပးတဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အသံုးျပဳေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ မ်က္ေမွာက္အေနအထားနဲ႔ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္လည္း အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္ကေန ရုန္းထြက္ႏိုင္ဖို႔ ရုန္းထြက္တတ္ဖို႔အတြက္ ေတာ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ဟာ ေလ့လာသင္ယူသင့္တဲ့၊ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ျပီး က်င့္သံုးသင့္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးစနစ္တရပ္ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱယား ေကာင္းမြန္မႈဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ႕ အရည္အေသြးေပၚမူတည္သလို ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအသိဉာဏ္ပညာ ၾကြယ္၀ ဖြ႔ံျဖိဳးမႈ အေပၚမွာလည္း အမ်ားၾကီး မူတည္ေနပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ႏိုင္ငံသားေတြကို ႏိုင္ငံေရးအသိပညာေပးဖို႔အတြက္ စာသင္ခန္းေတြကေန ၾကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ Civic Education ဟာ ကိုယ့္က်င့္တရား ေကာင္းမြန္ေရးကို ဦးတည္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြျဖစ္ဖို႔လိုတာမို႔၊ Civic Education ထဲမွာ ဘာသာေရးသင္ခန္းစာေတြကိုပါ ထည့္သြင္း သင္ၾကားသင့္တယ္ လို႔လည္း ဦးသန္႔က ေျပာထားပါတယ္။ လက္လွမ္းမီသမွ် ဘာသာေရးေတြကို ေက်ာင္းသားတိုင္း မျဖစ္မေန သင္ယူၾကရတဲ့အတြက္၊ စိတ္ႏွလံုး ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ေရးနဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ကို အားေပးေစႏိုင္ျပီး ဘာသာေရးတိုင္းကို ေလးစား တတ္သြားေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း စာသင္သားေတြကို ပဋိပကၡစိတ္ေတြ ေလ်ာ့နည္းေစဖို႔ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဦးသန္႔ရဲ႕ ျပည္ေရးျပည္ရာဘာသာရပ္အျဖစ္ လမ္းၫႊန္ထားတဲ့ သင္ခန္းစာေတြဟာ တခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံကို ဦးေဆာင္ၾကရမယ့္ လူငယ္စာသင္သားေတြအတြက္ တကယ္ လိုအပ္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၄၀ႏွစ္မ်ားရဲ႕ အေစာပိုင္းကာလေတြကတည္းက ဦးသန္႔တင္ျပခဲ့တဲ့ အၾကံေပးခ်က္ေတြဟာ ခု ႏွစ္ေပါင္း၆၀ေက်ာ္ခဲ့တဲ့အထိ ျမန္မာျပည္မွာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္ မရၾကေသးတာလည္း ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာလည္း အာဏာရွင္စနစ္ၾကီးစိုးမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အနာဂတ္မွာ တရားမွ်တျပီး ေတာ္မွန္တဲ့၊ ယဥ္ေက်းတဲ့ အစိုးရကို ရေရး အတြက္ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းမွာ Civic Education ဘာသာရပ္ကို စနစ္တက် သင္ၾကားခြင့္ရေရးဟာ အေရးၾကီးတဲ့ လိုအပ္ခ်က္တရပ္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးသန္႔ရဲ႕ အၾကံျပဳေဆာင္းပါးကတဆင့္ ေဆြးေႏြး တင္ျပလိုက္ရပါတယ္္။

ေမျငိမ္း (၂၀၊၁၁၊၀၇)

No comments: