Wednesday, February 27, 2008

ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ Moral Education

ျမန္မာႏို္င္ငံရဲ႕ အာဏာပိုင္ေတြဟာ ျပည္သူလူထုအေပၚမွာ အေၾကာက္တရား ၾကီးစိုးေအာင္ အၾကမ္းဖက္ ႏွိပ္ကြပ္တဲ့ နည္းနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ တရားဥပေဒ ဆိုတာကို ျမန္မာႏို္င္ငံမွာ လံုး၀ မေတြ႔ရဘူးလို႔ကို ေျပာႏို္င္ပါတယ္။ ျပည္သူလူထုဟာ ျပစ္မႈ နဲ႔ ျပစ္ဒဏ္ မမွ်တာေတြ၊ အျပစ္မရွိပါဘဲ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံရ၊ အႏွိပ္စက္ခံရတာေတြကို အျမဲတေစ ၾကံဳေနရတာမို႔လည္း မင္းမဲ့တိုင္းျပည္မွာ ေနထိုင္ ေနၾကရတဲ့ စိတ္ခံစားမႈမ်ိဳးေတြ အဖိစီးခံေနၾကရပါတယ္။ ကမၻာက အေရးၾကီးဆံုးလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုတာကို ျမန္မာႏို္င္ငံက ျပည္သူအမ်ားစုကေတာ့ ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးတဲ့ အေျခအေနမွာ ရွိေနရတာပါ။ ဒါဟာ တိုးတက္ေခတ္မီေနတဲ့ ကမၻာေလာကနဲ႔ အမ်ားၾကီး အလွမ္းေ၀းျပီးေတာ့ လူမႈဘ၀ေတြမွာ ခၽြတ္ျခံဳက်ေနရတဲ့၊ အေျခအေနပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဘယ္ႏို္င္ငံမွာမဆို၊ ႏိုင္ငံသားတိုင္းက လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာကို နားလည္မွ ပဲ လူသားအခ်င္းခ်င္း တန္ဖိုးထားေလးစားဖို႔နဲ႔ လူ႔ေဘာင္ေလာက အဆင့္အတန္း ျမင့္မားေအာင္ လုပ္ရမယ္၊ လုပ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္ ဆိုတာေတြကို သိိလာၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ႏိုင္ငံသားေတြကို လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ဗဟုသုတ ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရးေတြ၊ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ အေျခခံပညာကစျပီး ႏိုင္ငံၾကီးသားပီသေအာင္ ေနထိုင္က်င့္ၾကံနည္းေတြကို ထည့္သြင္း သင္ၾကားေပးေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ေတြမွာ ကေလးေတြ လူငယ္ေတြ အမ်ားစုဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈျပည့္၀ျပီး ကိုယ့္ရဲ႔ အရည္အခ်င္း အလိုက္ ထူးခၽြန္ခြင့္ရၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒါကပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူငယ္ေတြ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြနဲ႔ ကြာျခားေနရတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံက ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြမွာေတာ့ ပညာေရးစနစ္ရဲ႔ အေထြေထြ အားနည္းခ်က္ေတြနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေတြေၾကာင့္ လူေတာ္လူေကာင္းျဖစ္ခြင့္ေတြကို ဆံုးရႈံုးေနၾကရပါတယ္။ အဲဒီအျပင္ ႏိုင္ငံရဲ႔ ဘက္စံု ခၽြတ္ျခံဳက်ေနမႈနဲ႔ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ မရွိတာေတြေၾကာင့္လည္း ျပည္သူလူထုဟာ ဉာဏ္ပညာဗဟုသုတ အရာမွာပါ ဆင္းရဲခ်ိဳ႕တဲ့ေနၾကရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ဆင္းရဲရင္ေတာင္မွပဲ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရက ေစတနာရွိရင္ ပညာေရးထဲမွာ ႏိုင္ငံသားေတြ သိသင့္သိထိုက္တဲ့ အသိအျမင္ ဗဟုသုတေတြ ထည့္သြင္း သင္ၾကားေပးႏိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အေျခခံပညာေရးထဲမွာ Moral Education ျဖစ္တဲ့ စာရိတၱပိုင္းဆိုင္ရာ သင္ခန္းစာေတြကို ျမန္မာစာဘာသာရပ္ထဲမွာထည့္ျပီး သင္ၾကားေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ အစဥ္အလာထဲမွာရွိတဲ့ ဓေလ့ထံုးစံ ေတြနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာထဲက အဆံုးအမေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္း သိသင့္သိထိုက္တဲ့ ႏိုင္ငံ့အေရးအရာကိစၥေတြကိုေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ သိခြင့္မရပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးမွာ အေရးတၾကီးလိုအပ္တဲ့ အခ်က္ပါ။ ဒီေနရာမွာ ကုလသမဂၢ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးသန္႔ တင္ျပခဲ့တဲ့ ျပည္ေရးျပည္ရာ ဘာသာရပ္ (Civic Education) သင္ရိုးထဲက ဒီေန႔ထက္ထိ ေခတ္မီေနျပီး အေရးပါေနဆဲျဖစ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကိုပဲ ကိုးကားျပီး ေဆြးေႏြး သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ လြတ္လပ္ေရးမရခင္ကတည္းက ျမန္မာႏိုင္ငံပညာေရးထဲမွာ ထည့္သင္ဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ သေဘာသဘာ၀နဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ Civic Education သင္ရိုးကို ဦးသန္႔က မူလတန္းအဆင့္ကေန အထက္တန္း အဆင့္ထိ ေလ့လာ ေရးဆြဲခဲ့ျပီးသားပါ။ Civic Education ကို ေလာကနီတိဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ သင္ႏိုင္ျပီးေတာ့ မူလတန္းအဆင့္မွာဆိုရင္ ကိုယ္ႏႈတ္အမူအယာ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေအာင္ ေနထိုင္နည္းက စျပီး၊ တကိုယ္ရည္ သန္႔ရွင္းေရး၊ မိမိပတ္၀န္းက်င္သန္႔ရွင္းေရးအထိ ပါရပါမယ္။ ျပီးေတာ့ ေငြေၾကးသံုးစြဲရာမွာ စည္းကမ္းတက် သံုးတတ္ဖို႔နဲ႔ လူမႈ၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပေျပ ေနထိုင္တတ္ေအာင္ပါ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးရပါမယ္။ အဲဒီအျပင္ သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြ လက္ေတြ႔စိုက္ပ်ိဳးတတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးျပီး သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္ လာေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးရတာမ်ိဳးလည္း ရွိရပါမယ္။ ဒါက စိတ္ဓါတ္ေရးရာနဲ႔ စာရိတၱပိုင္းကို သင္ၾကားတဲ့ အပိုင္းပါ။

ႏိုင္ငံ့အေရးအရာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ မူလတန္းကေလးေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္အနီးအပါးမွာရွိတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး တာ၀န္ရွိသူေတြကို ရပ္ကြက္အဆင့္ကေနစျပီး ျမိဳ႕နယ္အဆင့္အထိ သိထားဖို႔လိုပါတယ္။ အဲဒီ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ ဆီမွာ ရွိရမယ့္ အရည္အခ်င္းေတြ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူရဲ႕ တာ၀န္၀တၱရားေတြနဲ႔အတူ သူတို႔ရဲ႕အေရးပါမႈသေဘာကိုပါ သိေနဖို႔ လိုအပ္ပါ တယ္။

အဲဒီအျပင္ အစိုးရအေၾကာင္း၊ အခြန္အေကာက္ကိစၥနဲ႔အတူ၊ စစ္ရဲ႕ဆိုးက်ိဳးနဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးေတြ ကိုလည္း စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေအာင္ ထည့္သြင္းျပဌာန္းေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲဒီ ႏို္င္ငံေရးလိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အတူ အစုအဖြဲ႔နဲ႔ သင့္တင့္မွ်တေအာင္ လုပ္ကိုင္ျခင္းရဲ႕အက်ိဳးရွိမႈကိုလည္း လက္ေတြ႔နဲ႔ယွဥ္ျပီး တပါတည္း သင္ၾကားေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ သာဓကသင္ခန္းစာေတြအျဖစ္နဲ႔ ျမန္မာ့ သမိုင္းတေလွ်ာက္မွာ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာအတြက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြအေၾကာင္းကို အတုယူအားက်ဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ထည့္သြင္းေပးဖို႔ လိုပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ Civic Education ဟာ စာသင္ခန္းထဲမွာ သင္ၾကားရံုနဲ႔ လံုေလာက္တဲ့ ဘာသာရပ္မ်ိဳး မဟုတ္ပါ ဘူး။ စာသင္သားေတြကို သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ တန္ဖိုးနဲ႔ ျမတ္ႏိုးစရာေကာင္းပံုကို လက္ေတြ႔သိဖို႔လည္း လိုတာမို႔လို႔ ကြင္းဆင္း သင္ၾကားေပးရတာ မ်ိဳးေတြ ရွိရပါမယ္။ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ေတာင္တန္းေတြ၊ ဥယ်ာဥ္ေတာအုပ္ေတြ၊ တိရစၧာန္ရံု၊ စက္ရုံ အလုပ္ရုံ ျမင္ကြင္းေတြဆီကို လက္ေတြ႔ ေခၚသြားျပရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွပဲ စာသင္သားေတြအေနနဲ႔ သူတို႔အနီးပတ္၀န္းက်င္က သူတို႔ သိထားရမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကို တကူးတက က်က္မွတ္စရာ မလိုဘဲနဲ႔ သိသြား နားလည္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္အလက္ေတြကို ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးသန္႔က လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္၆၀ေက်ာ္ကတည္းက တင္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ျပီး၊ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအမ်ားစုက ေက်ာင္းေတြမွာ ဒီကေန႔ လက္ေတြ႔က်င့္သံုးေနတဲ့ သင္ၾကားနည္းပံုစံလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏို္င္ငံမွာကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ စာရိတၱပညာပိုင္းကိုေရာ၊ ႏိုင္ငံ့အေရးအရာပိုင္းကိုပါ မသင္ၾကရ ေတာ့သေလာက္ပါပဲ။ အဲဒါဟာ ျပည္သူလူထုကို ယဥ္ေက်း လိမ္မာမႈ မရွိေအာင္၊ ဆင္ျခင္တံုတရား အသိအျမင္ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈမရွိေအာင္ လုပ္ေနတာနဲ႔ အတူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဒီကေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၾကံ့ဖြံ႔၊ စြမ္းအားရွင္၊ အမ်ိဳးသမီးေရးရာဆိုတဲ့ အၾကမ္းဖက္အုပ္စုမ်ိဳးေတြက မတရားသျဖင့္ ေနရာယူရဲလာတာျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုရမွာ ပါပဲ။

ေမျငိမ္း (၂၅၊၁၀၊၀၇)

No comments: