Showing posts with label RFA - General Education. Show all posts
Showing posts with label RFA - General Education. Show all posts

Friday, April 3, 2009

Building Knowledge Economies စာတမ္း(၅)


ကမာၻ႔ဘဏ္ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ ေလ့လာေရးအဖြဲ႔ရဲ့ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ စာတမ္းပါ Building Knowledge Economies ပညာေရးဆိုင္ရာ အၾကံျပဳခ်က္ မူ၀ါဒေတြကို မူလတန္းပညာေရးအတြက္… အလယ္တန္းနဲ႔ အထက္တန္းပညာေရးအတြက္… တကၠသိုလ္ေကာလိပ္အဆင့္ ပညာေရးအတြက္ စသျဖင့္ တက႑စီကို အေသးစိတ္ ေဆြးေႏြးတင္ျပေနခဲ့တာ ခုတပတ္မွာေတာ့ ေနာက္ဆံုးက႑အျဖစ္ စဥ္ဆက္မျပတ္ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အၾကံျပဳခ်က္ မူ၀ါဒေတြကို ေျပာျပပါ့မယ္၊

စဥ္ဆက္မျပတ္ပညာေရးအတြက္ ပထမဆံုးအၾကံျပဳထားတာကေတာ့ စာတတ္ေျမာက္မႈႏႈန္း ျမင့္မားလာေရး အတြက္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္ဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါကေတာ့ ပညာကို တသက္တာလံုး စဥ္ဆက္မျပတ္ သင္ယူ သြားႏိုင္ဖို႔ဆိုရင္ ႏိုင္ငံသားေတြဟာ စာတတ္ ေျမာက္ျပီးသားျဖစ္ဖို႔ တနည္းအားျဖင့္ အေျခခံပညာေရးကို ရထား ျပီးသား ျဖစ္ဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္၊ ဒါမွပဲ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေက်ာင္းပညာေရးကို မယူႏိုင္တဲ့ မရႏိုင္တဲ့ သူေတြဟာ ျပင္ပကေန ကိုယ့္ဘာသာ စာဖတ္ေလ့လာျပီး ပညာကို စဥ္ဆက္မျပတ္ သင္ယူသြားႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါ တယ္၊

ဒါေၾကာင့္ပဲ ႏိုင္ငံသားတိုင္း စာတတ္ေျမာက္ဖို႔ တနည္းအားျဖင့္ စာတတ္ေျမာက္မႈႏႈန္း ျမင့္မားလာေစဖို႔အတြက္ အစိုးရေတြက Education for All ဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ အေျခခံပညာအဆင့္ကို အခမဲ့ပညာေရးအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးထားၾကတာပါ၊ ဒါမွပဲ မိဘေတြအေနနဲ႔ ကေလးပညာေရးအတြက္ စရိတ္စကကို သိပ္ မပူပင္ ရေတာ့တာ မို႔လို႔ ကေလးတိုင္း စာသင္ခန္းထဲ ေရာက္လာႏိုင္တာေၾကာင့္ စာတတ္ေျမာက္မႈႏႈန္း ျမင့္မားလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါ့အျပင္ ဖြံ႔ျဖိဳးဆဲႏိုင္ငံေတြက အစိုးရေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက စာမတတ္သူေတြကိုလည္း အေရး အဖတ္ အတြက္ စတဲ့ အေျခခံက်တဲ့ ပညာေရးမ်ိဳးကို သင္ၾကားေပးႏိုင္ဖို႔ စီမံခ်က္ေတြ ခ်မွတ္ျပီး စနစ္တက် ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုပါတယ္၊ ဒါမွပဲ ႏိုင္ငံဖြံ႔ျဖိဳးေရးအတြက္ လိုအပ္ေနတဲ့ အသိပညာရွင္ေတြ အတတ္ပညာရွင္ေတြ အေျမာက္အမ်ား ရရွိလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ စာတတ္ေျမာက္မႈႏႈန္း ျမင့္မားလာေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ရ မယ္ဆိုတဲ့ မူ၀ါဒဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ အဓိက လိုအပ္ခ်က္ပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ၊

Building Knowledge Economies စာတမ္းရဲ့ စဥ္ဆက္မျပတ္ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဒုတိယ အၾကံျပဳခ်က္ကေတာ့ Economy အရ လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္း ေတြ ျပည့္မီေအာင္ သင္ၾကားေပးႏိုင္မယ့္ သင္တန္းေတြ ဖြင့္ေပးရမယ္ ဆိုတာျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါကလည္း ဖြံ႔ျဖိဳးဆဲႏိုင္ငံေတြအေနနဲ႔ Economy အရ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခု စနစ္တက် ဖန္တီးဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကို ေက်ာင္းပညာေရးထဲမွာ သင္ရိုးအျဖစ္ ထည့္သြင္းျပီး သင္ၾကားေလ့က်င့္ေပးသလိုပဲ တခ်ိန္တည္းမွာ ေက်ာင္းျပင္ပ Informal Education အေနနဲ႔ ေလ့လာသင္ယူေနသူေတြအတြက္လည္း Economy နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အသိပညာေတြကို သင္ၾကား ေပးႏိုင္မယ့္ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲ Workshop ေတြ။ သင္တန္းေတြ ဖြင့္ေပးဖို႕ပါ၊ ဒါကလည္း ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႑ ဖြံ႔ျဖိဳး တိုးတက္ေရးမွာ အဓိကက်တဲ့ လိုအပ္ခ်က္တရပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊

ေနာက္ထပ္အၾကံျပဳခ်က္တခ်က္ျဖစ္တဲ့ အရည္အခ်င္းျမွင့္တင္ေရးသင္တန္းေတြ ဖြင့္ေပးရမယ္ ဆိုတာ ကေတာ့ ဖြံ႔ျဖိဳးဆဲႏိုင္ငံေတြမွာ အစိုးရေတြနဲ႔အတူ ကုလသမဂၢအပါအ၀င္ အစိုးရ မဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္း (NGOs)ေတြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေနၾကတဲ့ မူ၀ါဒပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဓိကကေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာ တိ္ုးတက္ တဲ့ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ႏိုင္ငံသားေတြမွာ ရွိဖို႔ လိုအပ္တဲ့ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးေတြ… ဥပမာေျပာျပရရင္ လူသားခ်င္း ကူညီပံ့ပိုးမႈဆိုင္ရာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သင္တန္းမ်ိဳးေတြ။ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ ျပီးေတာ့ လူမႈအဖြဲ႔အစည္း ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ဖို႔အတြက္ ကူညီပံ့ပိုးမႈေတြေပးဖို႔ သိသင့္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ဥပမာ… ပညာေရး က်န္းမာေရးနဲ႔ သဘာ၀၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးေတြနဲ႔ သိပႁံပညာဆိုင္ရာဗဟုသုတေတြကို ျဖန္႔ေ၀ေပးႏိုင္ဖို႔အတြက္ workshop ေတြ သင္တန္းေတြ လုပ္ၾကဖို႔ပါ၊ အဲဒီအခါ အဲဒီသင္တန္းေတြ ေဆြးေႏြးပြဲ ေတြမွာ ပါ၀င္တက္ေရာက္တဲ့သူေတြ အခ်င္းခ်င္း ၀ိုင္း၀န္း ေဆြးေႏြး အေျဖရွာၾကရင္းနဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြ ျမင့္တက္ေစလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊

ႏိုင္ငံတကာမွာကေတာ့ စဥ္ဆက္မျပတ္ ပညာသင္ခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြအတြက္ေရာ ေက်ာင္းသား လူငယ္ ေတြအတြက္ေရာ အလြယ္တကူ ပညာရွာလို႔ရေအာင္ အင္တာနက္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ သံုးႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားတဲ့အတြက္ ebook, audio book ေတြ ရွာေဖြ ေလ့လာဖတ္ရႈႏိုင္တာမ်ိဳး။ လိုအပ္တဲ့ စာအုပ္ စာတမ္းေတြကို ျပည္ပကေန တင္သြင္းျပီး ျပန္ ျဖန္႔ေပးတာမ်ိဳး။ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ စီဒီေတြ ထုတ္ေ၀ခြင့္ ေပးထားတာမ်ိဳးနဲ႔ ပညာေရးဆိုင္ရာအသိအျမင္ေတြရေအာင္ အမ်ားႀကီး လမ္းဖြင့္ေပးထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဖြံ႔ျဖိဳးဆဲႏိုင္ငံေတြအေနနဲ႔ ကမာၻနဲ႔အညီ အခ်ိန္မီ လိုက္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုရင္ အဲလို ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ နည္းပညာ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ရွိဖို႔ လိုပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံလို အဘက္ဘက္က နိမ့္က်ယိုယြင္းေနတဲ့ တိုင္းျပည္မွာဆိုရင္ စဥ္ဆက္မျပတ္ ပညာေရးအျဖစ္ Informal ပညာေရးကို ေသေသခ်ာခ်ာ လမ္းဖြင့္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊

ဒါေပမဲ့ လက္ရွိအေနအထားမွာေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စစ္အစိုးရက အိုင္တီနည္းပညာနဲ႑ ဗဟုသုတရွာေဖြ ပညာ ဆည္းပူးေနတဲ့ လူငယ္ေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ပိတ္ဆို႔ တားျမစ္ေနရံု သာမကဘဲ ျခိမ္းေျခာက္ ျပစ္ဒဏ္ေပးတာေတြပါ လုပ္ေနတာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ပဲ ပညာတတ္လူငယ္ အိုင္တီနည္းပညာရွင္ ဘေလာ့ဂါ ေနဘုန္းလတ္ကို အျပစ္ တစံုတရာ မရွိပါဘဲနဲ႔ အီလက္ထရြန္းနစ္ဥပေဒဆိုတာနဲ႔ ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ခ် အျပစ္ေပးခဲ့တာပါ၊ ဒါဟာ အိုင္တီ နည္းပညာကို သံုးျပီး ဘ၀ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူငယ္ထု တစ္ရပ္လံုးရဲ့ လက္ေတြ႔ဘ၀နဲ႔ အနာဂတ္ေတြကို ေထာင္ခ်လိုက္တာနဲ႔ အတူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီအျပင္ ဒါဟာ ဒီကေန႔ လူငယ္ထုရဲ့ ကိုယ္စြမ္း ဥာဏ္စြမ္းနဲ႔ တည္ေဆာက္မယ့္ ေခတ္မီ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးျဖစ္လာမယ့္ အနာဂတ္ကို တားျမစ္ဖ်က္ဆီး လိုက္တာ နဲ႔လည္း အတူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊

တကယ္ေတာ့ ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ စဥ္ဆက္မျပတ္ပညာေရး ရဖို႔အတြက္ဆိုရင္ အာဏာရွင္အစိုးရေတြက ဘယ္လိုပဲ ပိတ္ပင္တားဆီးေပမဲ့ ကိုယ့္ဘာသာ နည္းလမ္း ရွာေဖြျပီး ေလ့လာသင္ယူလို႔ေတာ့ ရႏိုင္ပါတယ္၊ ရႏိုင္သေလာက္ စာအုပ္စာတမ္းေတြ ရွာေဖြ ဖတ္တာမ်ိဳး။ အနည္းဆံုး ျပည္ပ လိႈင္းတို ေရဒီယိုေတြကေန ထုတ္လႊင့္ေပးေနတဲ့ အသံလႊင့္အစီအစဥ္ေတြကို မျပတ္ နားေထာင္ျပီး အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကားကအစ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ အေထြေထြ ဗဟုသုတေတြအထိ ေလ့လာ ရယူႏိုင္ပါတယ္၊ အဲဒီအတြက္ မီဒီယာေတြဘက္ကလည္း လူငယ္ေတြ ျပည္သူေတြအတြက္ လိုအပ္မယ့္ အသိပညာေပးအစီအစဥ္ေတြကို စီစဥ္ ထုတ္လႊင့္ေနၾကပါတယ္။၊ ဒါေၾကာင့္ စဥ္ဆက္မျပတ္ ပညာေရးမ်ိဳး ရယူသင္ၾကားႏိုင္ဖို႔ အတြက္ အစိုးရေတြမွာ အဓိက တာ၀န္ရွိတယ္ဆိုေပမဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံလို အာဏာရွင္အစိုးရမ်ိဳးရဲ့ လက္ေအာက္မွာေတာ့ ျပည္သူလူထု အေနနဲ႔ ကိုယ့္အားကိုယ့္ကိုးစနစ္နဲ႔ စဥ္ဆက္မျပတ္ပညာေရးကို ႀကိဳးစားရယူသင့္တယ္လို႔ အၾကံျပဳ တင္ျပလိုက္ ရပါတယ္္၊


Building Knowledge Economies စာတမ္း(၄)


ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လက္ရွိအေနအထား လိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ကိုက္ညီျပီး နည္းယူ ေဆာင္ရြက္သင့္တဲ့ ပညာေရးဆိုင္ရာ အၾကံျပဳခ်က္ေတြအေနနဲ႔ ကမၻာ့ဘဏ္ ဖြံ႔ျဖိဳး တိုးတက္မႈ ေလ့လာေရးအဖြဲ႔ရဲ႔ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ Building Knowledge Economies စာတမ္းပါ ပညာေရးဆိုင္ရာ အၾကံျပဳခ်က္ မူဝါဒေတြကို အေသးစိတ္ ေဆြးေႏြးတင္ျပေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခု ဒီတပတ္မွာေတာ့ တကၠသိုလ္ေကာလိပ္အဆင့္မွာ ခ်မွတ္သင့္တဲ့ မူဝါဒေတြကို ေျပာျပသြားမွာပါ။

တကၠသိုလ္ေကာလိပ္အဆင့္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မူဝါဒေတြထဲမွာ
- ပညာေရးအဆင့္အတန္း ျမင့္မားလာေစဖို႔ ေဆာင္ရြက္ရမယ္
- Economy နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အသံုးဝင္ႏိုင္မယ့္ အရည္အခ်င္းေတြ ရွိလာေစဖို႔ ဦးတည္ရ မယ္
-ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ လက္ေတြ႔က်က် စီစဥ္လုပ္ေဆာင္တတ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကို ေဖာ္ထုတ္ေပးႏိုင္ဖို႔ အတြက္ လုပ္ငန္းရွင္ေတြဆီက အၾကံဥာဏ္ေတြ ရယူရမယ္
- အခ်ိန္ကာလတိုတိုအတြင္းမွာ တတ္ေျမာက္ႏိုင္မယ့္ ပိုလီတက္ကနစ္လို နည္းပညာပိုင္း ဆိုင္ရာ သင္တန္းေတြ ဖြင့္ရမယ္
ဆိုတဲ့အခ်က္ေတြကို ေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

အဲဒီအခ်က္ေတြကို လက္ရွိျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ တကၠသိုလ္ပညာေရးအေျခအေနနဲ႔ တခ်က္ခ်င္း ႏႈိင္းယွဥ္ ခိ်န္ထိုး ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ပညာေရးအဆင့္အတန္းျမင့္မားလာေစဖို႔ ေဆာင္ရြက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ႏိုင္ငံတကာစံခ်ိန္မီ အဆင့္ျမင့္တကၠသိုလ္ပညာေရးျဖစ္ဖို႔အတြက္ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြဟာ အေျခခံ ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရးေတြျဖစ္တဲ့ လြတ္လပ္စြာ ပညာသင္ၾကားခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ဆည္းပူးေလ့လာခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ စုေဝးတိုင္ပင္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ေဝဖန္ေျပာဆိုခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ၾကံစည္အားထုတ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ သုေတသနျပဳခြင့္နဲ႔ လြတ္လပ္စြာ ေရးသားဖန္တီးခြင့္ေတြ ရွိရပါမယ္။ ဒါမွပဲ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြဟာ ေခတ္မီတိုးတက္တဲ့ ပညာေရးမ်ိဳးကို ရႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီအျပင္ တကၠသိုလ္ပညာေရး အဆင့္အတန္းျမင့္မားလာေစဖို႔အတြက္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ သိပၸံနဲ႔နည္းပညာေတြ၊ စာအုပ္စာတမ္းနဲ႔ သင္ၾကားေရး အေထာက္အကူျပဳ ပစၥည္း ကိရိယာေတြ၊ အရည္အေသြး ျပည့္မီတဲ့ ဆရာဆရာမေတြ၊ အရည္အေသြးမီ ေက်ာင္းေဆာင္ စာသင္ခန္းေတြ ကိုလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံပညာေရးထဲမွာ ခုခ်ိန္ထိ လိုအပ္ေနေသးတာ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ Building Knowledge Economies စာတမ္းပါ အၾကံဳျပဳခ်က္ထဲက ပညာေရးအဆင့္အတန္း ျမင့္မားလာေစဖို႔ ေဆာင္ရြက္ ရမယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ အထူး ထည့္သြင္းေဆာင္ရြက္ရမယ့္ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။

Building Knowledge Economies စာတမ္းအရ တကၠသိုလ္ေကာလိပ္အဆင့္အတြက္ ေနာက္ထပ္ ခ်မွတ္သင့္ တဲ့ မူဝါဒကေတာ့ Economy နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အသံုးဝင္ႏိုင္မယ့္ အရည္အခ်င္းေတြ ရွိလာေစဖို႔ ဦးတည္ရမယ္… ဆိုတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ Economy ဆိုတာက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခုရဲ႔ ေငြေၾကးဆိုင္ရာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္ပါ၊ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံမွာ ေငြေၾကးဆိုင္ရာ မူလရင္းျမစ္ေတြကို ဘယ္လို ခိုင္မာေအာင္ လုပ္မလဲ။ ဘယ္လို ျခိဳးျခံေခြၽတာ သံုးစြဲမလဲဆိုတာေတြကို ခ်ဥ္းကပ္ ေလ့လာရမွာပါ၊ ဒါမွပဲ တခ်ိန္မွာ ဦးေဆာင္သူေတြ ျဖစ္လာမယ့္ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြဟာ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံ၊ အဖြဲ႔အစည္းတခု အတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေငြေၾကးဆိုင္ရာ စီမံကြပ္ကဲမႈကို ထိထိ ေရာက္ေရာက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာႏို္င္ငံလို အဘက္ဘက္က ဆုတ္ယုတ္ က်ဆင္းေနတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာေတာ့ ျပန္လည္ထူေထာင္ႏိုင္ေရးမွာ Economy နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အသံုးဝင္ႏိုင္မယ့္ အရည္အခ်င္းေတြ ရွိလာေစဖို႔ ဦးတည္ရမယ္ … ဆိုတဲ့ မူဝါဒဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ တကၠသိုလ္ပညာေရးအတြက္ အထူးလိုအပ္ခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ မူဝါဒတခ်က္ကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ လက္ေတြ႔က်က် စီစဥ္လုပ္ေဆာင္ တတ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကို ေဖာ္ထုတ္ေပးႏိုင္ဖို႔အတြက္ လုပ္ငန္းရွင္ေတြဆီက အၾကံဥာဏ္ေတြ ရယူရမယ္… ဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း Economy နဲ႔ ဆက္စပ္ေနတာပါပဲ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြအဖို႔ ေက်ာင္းပညာေရးျပီးဆံုးလို႔ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ဝင္ေရာက္ရာမွာ အဆင္ေျပေအာင္ ေက်ာင္းပညာေရးကာလမွာ ကတည္းက လုပ္ငန္းသေဘာေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ေလ့က်င့္ေပးဖို႔ ရည္ရြယ္တာျဖစ္ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ ပညာေရးထဲမွာ ဘာသာရပ္အလိုက္ လက္ေတြ႔ ေလ့က်င့္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဘယ္လို စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးသင့္တယ္ ဆိုတာကို လုပ္ငန္းရွင္ေတြ နဲ႔ ပညာေရးအာဏာပိုင္ေတြ ေတြ႔ဆံုတိုင္ပင္တာမ်ိဳး အၾကံဥာဏ္ရယူတာမ်ိဳးပါ။ ဒါဟာလည္း စီးပြားေရးပိုင္းမွာ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ဖို႔ လိုအပ္ေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပးသင့္တဲ့ ခ်မွတ္သင့္တဲ့ ပညာေရးမူဝါဒပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တကၠသိုလ္ေကာလိပ္အဆင့္အတြက္ ေနာက္ဆံုး အၾကံျပဳထားတဲ့ မူဝါဒကေတာ့ အခ်ိန္ကာလတိုတိုအတြင္းမွာ တတ္ေျမာက္ႏိုင္မယ့္ ပိုလီတက္ကနစ္လို နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာ သင္တန္းေတြ ဖြင့္ရမယ္ ဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာက နည္းပညာ တကၠသိုလ္ေတြမွာေတာင္ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းဆိုင္ရာ အားနည္းခ်က္ေတြနဲ႔ သင္ၾကားေရးဆိုင္ရာ အားနည္းခ်က္ေတြေၾကာင့္ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ လက္ေတြ႔ ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ တဲ့ ပညာေရးမ်ိဳးကို မရႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈအပိုင္းမွာ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ဖို႔ အေရးတၾကီး လိုအပ္ေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ကြၽမ္းက်င္တဲ့ နည္းပညာ အတတ္ ပညာရွင္ေတြကို အခ်ိန္မီ ေမြးထုတ္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုတာလည္း အထူးလိုအပ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ကာလ တိုတိုအတြင္းမွာ တတ္ေျမာက္ႏိုင္မယ့္ ပိုလီတက္ကနစ္လို နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာ သင္တန္းေတြ ဖြင့္ရမယ္ ဆိုတဲ့ မူဝါဒကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ တကၠသိုလ္ ေကာလိပ္အဆင့္ ပညာေရးထဲမွာ ထည့္သြင္း ခ်မွတ္ သင့္တဲ့ မူဝါဒပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ကမၻာ့ဘဏ္ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ ေလ့လာေရးအဖြဲ႔ရဲ႔ မူဝါဒေတြဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လက္ရွိ အေနအထား၊ လိုအပ္ခ်က္ ေတြနဲ႔ ကိုက္ညီျပီး နည္းယူ ေဆာင္ရြက္သင့္တဲ့ ပညာေရးဆိုင္ရာ အၾကံျပဳခ်က္ေတြလည္း ျဖစ္တာမို႔လို႔ ေဆြးေႏြး တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။


Building Knowledge Economies စာတမ္း(၃)


ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္မွာတုန္းက ကမၻာ့ဘဏ္ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈေလ့လာေရးအဖြဲ႔ရဲ႔ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ Building Knowledge Economies စာတမ္းပါ ပညာေရးဆိုင္ရာ အၾကံျပဳခ်က္ မူဝါဒေတြထဲက မူလတန္းအဆင့္ ေက်ာင္းပညာေရးမွာ ထည့္သြင္းစဥ္းစားသင့္တဲ့ အခ်က္ေတြ ကို အေသးစိတ္ ေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။ ဒီတပတ္မွာေတာ့ အလယ္တန္း နဲ႔ အထက္တန္း ပညာေရးေတြအတြက္ စဥ္းစားခ်မွတ္သင့္တဲ့ အေျခခံမူ ေတြကို ဆက္ျပီး ေဆြးေႏြးသြားပါ့မယ္။

Building Knowledge Economies စာတမ္းအရ
အလယ္တန္းနဲ႔အထက္တန္းပညာေရးေတြမွာ
- အလယ္တန္းပညာေရးအတြက္ ေက်ာင္းအပ္ႏႈန္း တိုးျမင့္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္
- အထက္တန္းပညာေရးပံုစံကို တကၠသိုလ္ေကာလိပ္ပညာေရးအတြက္ ရည္ရြယ္ျပင္ဆင္ ေပးရံုသာမကဘဲ လုပ္ငန္းခြင္မွာပါ အဆင္ေျပသင့္ေလ်ာ္ႏိုင္မယ့္ ပညာေရးအစီအစဥ္ေတြ ဖန္တီးေပးရမယ္ … ဆိုတဲ့ မူဝါဒေတြကို ေတြ႔ရပါတယ္။

အဲဒီမွာ အလယ္တန္းပညာေရးအတြက္ ေက်ာင္းအပ္ႏႈန္း တိုးျမင့္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ မူဝါဒကို ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ လက္ရွိအေျခအေနနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးျပီး စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာက အေျခခံပညာေရးအဆင့္ ၅ႏွစ္တာကာလထဲမွာတင္ ေက်ာင္းစရိတ္နဲ႔ မိသားစု စားဝတ္ေနေရးျပႆနာေတြ ေၾကာင့္ ကေလးေတြ ေက်ာင္းထြက္ႏႈန္း မ်ားေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အလယ္တန္းအဆင့္ ေရာက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ မူလတန္းတုန္းက ေက်ာင္းဝင္ႏႈန္းနဲ႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းဝင္္ႏႈန္းက အမ်ားၾကီး ေလ်ာ့က်သြားတာ ကို ႏွစ္တိုင္း ေတြ႔ေနၾကရပါ တယ္။

ကမBာ့ကုလသမဂၢကေလးမ်ားရံပံုေငြအဖြဲ႔ UNICEF ရဲ႔ ၂ဝဝ၈ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၂၂ရက္ေန႔မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေျခခံပညာေရးအေျခအေနအတြက္ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ စာရင္းဇယားအရ ၂ဝဝ၆ ခုႏွစ္မွာ ေကာက္ယူခဲ့တဲ့ စာရင္းအရ မူလတန္းတက္ေရာက္တဲ့ ကေလးအေရအတြက္က ေယာက်္ားေလး ၈၃ ရာခိုင္ႏႈန္း မိန္းကေလး ၈၄ ရာခိုင္ႏႈန္းရွိျပီးေတာ့ အလယ္တန္း အဆင့္ကို ဆက္တက္ႏိုင္တဲ့ အေရအတြက္ကေတာ့ ေယာက်္ားေလးက ၅၁ရာခိုင္ႏႈန္းပဲ ရွိျပီး မိန္းကေလး က ၄၈ရာခိုင္ႏႈန္းသာ ရွိေတာ့တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ကေလးေတြရဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ႏႈန္း ျမင့္မားေနတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒါဟာ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႔ ဖြံ႔ျဖိဳး တိုးတက္ေရး အတြက္ လိုအပ္လွတဲ့ ပညာတတ္လူငယ္ေတြကို ဆံုးရႈံးေနရတာပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။

ဒါေၾကာင့္ အလယ္တန္းပညာေရးအတြက္ ေက်ာင္းအပ္ႏႈန္း တိုးျမင့္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ Building Knowledge Economies စာတမ္းက အၾကံျပဳထားတဲ့ အေျခခံမူဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လိုအပ္ေနတဲ့ အခ်က္ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို မီးေမာင္းထိုးျပေနပါတယ္။ အဲဒီအျပင္ မိန္းကေလး ၄၈ရာခိုင္ႏႈန္းသာ အလယ္တန္း ပညာေရးကို ဆက္သင္ႏိုင္ေတာ့တာဟာလည္း ျပီးခဲ့တဲ့ တပတ္မွာ တင္ျပခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြရဲ႔ ပညာေရးနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ရရွိေရး အခြင့္အလမ္းေတြ တိုးတက္လာေအာင္ ဖန္တီးေပးရမယ္..ဆိုတဲ့ အေျခခံမူကို လိုအပ္ေန တဲ့ သေဘာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ အထက္တန္းပညာေရးပံုစံကို တကၠသိုလ္ေကာလိပ္ပညာေရးအတြက္ ရည္ရြယ္ျပင္ဆင္ ေပးရံုသာမကဘဲ လုပ္ငန္းခြင္မွာပါ အဆင္ေျပသင့္ေလ်ာ္ႏိုင္မယ့္ ပညာေရးအစီအစဥ္ေတြ ဖန္တီးေပးရမယ္.. ဆိုတဲ့ မူဝါဒ ပါ။ အဲဒီေနရာမွာလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ အထက္တန္းပညာေရးကို သံုးသပ္စဥ္းစားဖို႔ လိုလာပါတယ္။ စစ္အစိုးရက ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ အေျခခံအထက္တန္းပညာေရးကို ၂ဝဝ၈-၂ဝဝ၉ ပညာသင္ႏွစ္ကစလို႔ GCE O'level (General Certificate of Education Ordinary level) အဆင့္မီေအာင္ ျပဌာန္းသင္ၾကားမယ္လို႔ ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ အေနနဲ႔ ြဃႏ ဥဒူနလနူ အဆင့္မီ ပညာေရးမ်ိဳးကို တကယ္ရျပီး အေျခခံပညာ အထက္တန္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာပညာေရးကို ဆက္ျပီး အလြယ္တကူ ခ်ိတ္ဆက္တက္ေရာက္ႏိုင္မွာျဖစ္သလို ပညာေရးအရ ေရွ႔မဆက္ႏိုင္ရင္ေတာင္မွပဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ သက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္း အလုပ္ခြင္ဝင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ သင့္ေတာ္တဲ့ အရည္အခ်င္းသတ္မွတ္ခ်က္ကို ရသြားႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ နည္းမီအတုယူေနတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္တဲ့ စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႔ အထက္တန္း ပညာေရးမွာေတာ့ GCE O’Level အဆင့္မီဖို႔အတြက္ အဓိက ဘာသာရပ္ေတြျဖစ္တဲ့ အဂၤလိပ္စာ၊ သခ်ာၤ၊ သိပၸံဘာသာတြဲ၊ ဝိဇၨာဘာသာတြဲေတြနဲ႔အတူ မိခင္ဘာသာစကားနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားဘာသာစကားတမ်ိဳးကို သင္ရိုးအျဖစ္ ျပ႒ာန္းထား ပါတယ္။ အဲသလိုပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ အနီးဆံုးအိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာလည္း အထက္တန္းပညာေရးမွာ GCE O’Level အဆင့္မီဖို႔အတြက္ စကၤာပူႏိုင္ငံနဲ႔ အလားတူ ဘာသာရပ္ေတြကိုပဲ ျပဌာန္းထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္၊ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာက အႏုပညာနဲ႔ ဂီတဘာသာရပ္ တမ်ိဳးေတာ့ စကၤာပူႏိုင္ငံထက္ ပိုတာ ေတြ႔ရပါ တယ္။

တကယ္ေတာ့ အထက္တန္းပညာသင္အဆင့္ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြအေနနဲ႔ ကမၻာ့ပညာေရးစနစ္နဲ႔ ကိုက္ညီ အဆင့္မီျပီး တန္းတူအခြင့္အေရးရွိတဲ့ ပညာေရးမ်ိဳးကို ရဖို႔ကသာ အဓိက လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ တိုးတက္ဖြံ႔ျဖိဳးေရးအတြက္ ဦးစားေပး ထူေထာင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံအမ်ားစုက တိုးတက္ဖြံ႔ျဖိဳးျပီး ႏိုင္ငံၾကီး ေတြရဲ႔ ပညာေရးစနစ္ေတြကို အတုယူ နည္းမီွျပီး ၾကိဳးစားတည္ေဆာက္ေနၾကပါတယ္။ ဒါမွလည္း ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ မိမိတို႔ႏိုင္ငံမွာ မရွိေသးတဲ့ အဆင့္ျမင့္ပညာေရးမ်ိဳးကို ျပည္ပႏိုင္ငံၾကီးေတြမွာ လြယ္လင့္ တကူ ခ်ိတ္ဆက္ျပီး တန္းတူ ပညာသင္ယူႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီအျပင္ GCE O’Level အဆင့္မီအျဖစ္ ျပဌာန္းထားတဲ့ အေျခခံသင္ရိုးေတြဟာလည္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိတဲ့ ဘာသာရပ္မ်ိဳးေတြကို ေရြးခ်ယ္ျပဌာန္း ထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အထက္တန္းပညာေရး ေအာင္ျမင္ျပီးတဲ့ေနာက္ တကၠသိုလ္ ပညာေရးအထိ ဆက္ျပီး မတက္ႏိုင္ရင္ေတာင္မွဘဲ လက္ေတြ႔ သက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္းအလုပ္ေတြ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ ေလာက္တဲ့ အာမခံခ်က္မ်ိဳးကို ရသြားႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေျခအေနနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အဲဒီ GCE O’Level အဆင့္မီ ပညာေရးကို ေက်ာင္းတြင္းပညာေရးထဲကေန ထိထိေရာက္ေရာက္ ေပးႏိုင္ဖို႔နဲ႔ အေရအတြက္ထက္ အရည္အခ်င္း အရည္အေသြးေတြကို ပိုျပီး ျမွင့္တင္ေပး ႏိုင္ဖို႔ေတြ လိုအပ္ေနပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကမၻာ့ဘဏ္ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈေလ့လာေရးအဖြဲ႔ရဲ႔ ပညာေရးအေျခခံမူတခ်က္ျဖစ္တဲ့ အထက္တန္း ပညာေရး ပံုစံကို တကၠသိုလ္ေကာလိပ္ပညာေရးအတြက္ ရည္ရြယ္ျပင္ဆင္ ေပးရံုသာမကဘဲ လုပ္ငန္းခြင္မွာပါ အဆင္ေျပသင့္ေလ်ာ္မယ့္ ပညာေရးအစီအစဥ္ေတြ ဖန္တီးေပးရမယ္ ဆိုတာဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ ထည့္သြင္း စဥ္းစားရမယ့္ မူဝါဒတစ္ရပ္ပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေဆြးေႏြးတင္ျပ လိုက္ရပါတယ္။


Building Knowledge Economies စာတမ္း(၂)

ျပီးခဲ့တဲ့ တပတ္မွာတုန္းက ကမၻာ့ဘဏ္ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈေလ့လာေရးအဖြဲ႔ရဲ႔ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ Building Knowledge Economies ဆိုတဲ့ စာတမ္းထဲက ပညာေရးဆိုင္ရာ အၾကံျပဳခ်က္ မူဝါဒေတြကို ေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ မူလတန္းအဆင့္ ေက်ာင္းပညာေရးမွာ ထည့္သြင္းစဥ္းစားသင့္တဲ့ အခ်က္ေတြကို အေသးစိတ္ ေဆြးေႏြးခဲ့ ပါတယ္။ အဲဒီထဲက အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြရဲ႔ ပညာေရးနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ရရွိေရး အခြင့္အလမ္းေတြ တိုးတက္လာေအာင္ ဖန္တီးေပးရမယ္.. ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အေလးအနက္ ထည့္သြင္း စဥ္းစား ရမယ့္ အခ်က္ျဖစ္တာမို႔ ဆက္ျပီး အက်ယ္ ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ အခန္းက႑က တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ ခြဲျခားဆက္ဆံခံရတာေတြ ရွိေနပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ ထံုးတမ္းစဥ္လာ အယူအဆေတြရဲ႔ လႊမ္းမိုး မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ- သမီးမိန္းကေလးက အိမ္မႈကိစၥလုပ္တတ္ဖို႔ပဲ လိုတယ္… အတန္းပညာတတ္ဖို႔ မလိုဘူးဆိုတဲ့အယူအဆက လႊမ္းမိုးေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ မိဘေတြ စားဝတ္ေနေရးအခက္အခဲေၾကာင့္ သားနဲ႔သမီးမွာ တေယာက္ ကိုသာ ပညာသင္ေပးႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ သားကိုသာ ပညာသင္ေပးျပီး သမီးကေတာ့ အိမ္မွာ ဝိုင္းကူရတာမ်ိဳး မိဘနဲ႔အတူ ဝင္ေငြ ကူရွာေပးရတာမ်ိဳးေတြေတြ ဒီေန႔ထက္ထိ ရွိေနတုန္းပါ။ အဲဒါကို ထံုးစံတခုလိုပဲ လူ႔ အသိုင္းအဝိုင္း တခုလံုးက လြယ္လင့္တကူ လက္ခံေနတုန္းပါ။

ေနာက္ပိုင္းမွာ တိုးတက္လာတဲ့ ေခတ္အေနအထားအရေရာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ၾကိဳးစား အားထုတ္မႈေၾကာင့္ေရာ အမ်ဳိးသမီးေတြ ေက်ာင္းေနႏႈန္း ပညာတတ္ႏႈန္း ျမင့္မားလာေပမဲ့ အဆင္ျမင့္တဲ့ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း အလုပ္ေတြနဲ႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာ ရွိတဲ့ ရာထူးေနရာ ေတြမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အကန္႔သတ္ခံေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဌာနဆိုင္ရာေတြမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခြင့္ရွိတဲ့ အၾကီးအကဲ ရာထူးေနရာေတြမွာဆိုရင္ ေရြးခ်ယ္စရာ အမ်ိဳးသားေတြ အဆင္သင့္ မရွိမွဘဲ အဲဒီ ရာထူးအတြက္ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ခန္႔ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းအတြက္ေရာ၊ လုပ္ငန္းခြင္ အတြက္ေရာ၊ အေရးၾကီးတဲ့ တာဝန္ေတြကို ယူႏိုင္မယ့္ အရည္အေသြးရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ကိုယ္စြမ္း ဥာဏ္စြမ္း အင္အားေတြ အမ်ားၾကီးကို ဆံုးရႈံးေနၾကရတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

တကယ္ကေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရမယ့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာရွိတဲ့ ရာထူးေနရာမွာ အမ်ိဳးသမီး ေတြ ရွိေနမယ္ဆိုရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ အမ်ိဳးသမီးလူမႈအဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အေရးကိစၥေတြကို ေျဖရွင္းတဲ့ေနရာမွာ လြယ္ကူ ေခ်ာေမာျပီး မွ်တမွန္ကန္မႈလည္း ပို ရွိလာႏိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ ပညာေရးက႑ထဲမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚ ထင္ရွားတဲ့ ခြဲျခားဆက္ဆံခံရမႈေတြကိုေျပာရရင္ အေျခခံပညာအထက္တန္း ေအာင္တာခ်င္းအတူတူမွာ ေဆးတကၠသိုလ္လို စက္မႈတကၠသိုလ္လို သက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္း တကၠသိုလ္ေတြရဲ႕ ဝင္ခြင့္အမွတ္စာရင္းမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို အမွတ္အမ်ားၾကီး ပို ျမင့္မွ ဝင္ခြင့္ ရႏိုင္တာမ်ိဳးမွာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ အဲလို ခြဲျခားသတ္မွတ္ထားရျခင္းအတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္လည္း မေတြ႔ရပါဘူး။

ျမင္လြယ္ သိလြယ္တဲ့ ပညာေရးက႑ထဲက ေနာက္ထပ္ဥပမာတခု ေျပာျပရရင္ တကၠသိုလ္ေတြရဲ႕ အျမင့္ဆံုး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရာထူးျဖစ္တဲ့ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ရာထူးကို ခုခ်ိန္ထိ ဆရာမၾကီးေတြ တေယာက္မွ မရေသးပါဘူး။ ဒါဟာ သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔ မညီလို႔ မခန္႔အပ္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ အေၾကာင္းျပခ်က္ မရွိဘဲနဲ႔ အလိုအေလ်ာက္ သတ္မွတ္ျပီး သား ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးပါ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ခု ကမၻာာ့ဘဏ္ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ ေလ့လာေရးအဖြဲ႔ရဲ႔ ပညာေရးမူဝါဒထဲက အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြရဲ႔ ပညာေရးနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ရရွိေရး အခြင့္အလမ္းေတြ တိုးတက္လာေအာင္ ဖန္တီး ေပးရမယ္.. ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အထူးလိုအပ္တဲ့ ခ်မွတ္သင့္တဲ့ မူပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။

အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အပင္ပမ္းခံ အနစ္နာခံႏိုင္တဲ့ အရည္အေသြးေတြအျပင္ ဦးေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္း ေတြလည္း အျပည့္ရွိၾကပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ သားသမီးကို အနီးကပ္ဆံုး တာဝန္ယူ ေစာင့္ေရွာက္ၾကရသူ ေတြလည္း ျဖစ္ျပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္တခုလံုးကို တာဝန္ယူ ကြပ္ကဲစီမံေနတာေတြက အထင္ရွားဆံုး သက္ေသပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ထိန္းသိမ္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔ က်င့္သားရ ကြၽမ္းဝင္သူေတြအျဖစ္ ကိုယ့္အလုပ္အေပၚ တာဝန္ယူႏိုင္တဲ့ အရည္အေသြး ရွိသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဆိုရင္ အနစ္နာခံ အပင္ပမ္းခံ ဦးေဆာင္ျပီးေတာ့ လုပ္ၾကရတဲ့ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္နဲ႔ သူနာျပဳ အလုပ္ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို အမ်ားဆံုးေတြ႔ရသလိုပဲ တံတားေဆာက္ လမ္းေဖာက္စတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္ ေတြမွာလည္း အမ်ိဳးသမီးအင္ဂ်င္နီယာ ေတြဟာ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ တာဝန္ယူေနၾကတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ သက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာရပ္ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ အရည္အခ်င္းနဲ႔ အေရအတြက္ကို ကန္႔သတ္ထားတာ ဟာ မရွိသင့္တဲ့ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ေရေျမခ်င္းထိစပ္ေနျပီး ယဥ္ေက်းမႈခ်င္းလည္း နီးစပ္လွတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ပညာေရးနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ရရွိေရးေတြ၊ အခြင့္အေရးေတြ၊ အခြင့္အလမ္းေတြမွာ ခြဲျခားကန္႔သတ္မႈ မရွိတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ပညာေရးက႑မွာဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ခြဲျခားသတ္မွတ္ထားသလို ခြဲျခားမႈမ်ိဳး လုံးဝ မရွိပါဘူး။ အေျခခံပညာေရး ေအာင္ျမင္ျပီး တကၠသိုလ္ပညာသင္ဖို႔ ဘာသာရပ္ေလွ်ာက္ထားတဲ့ေနရာမွာ ဘာသာရပ္ အားလံုးရဲ႔ အမွတ္ေပါင္း၊ ပ်မ္းမွ်အမွတ္နဲ႔ ေက်ာင္းတြင္းလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ရခဲ့တဲ့ အမွတ္ေတြေပၚ မူတည္ျပီး ဘာသာရပ္အလိုက္ ဝင္ခြင့္ကို အမ်ိဳးသမီး အမ်ိဳးသား တန္းတူ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလို အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ရမွတ္နဲ႔အဆင့္ကို အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ မတူဘဲ ခြဲျခား သတ္မွတ္ထားတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႔ တကၠသိုလ္ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ သူတို႔သင္ယူခ်င္တဲ့ ဘာသာရပ္ကို သူတို႔ရထားတဲ့ အမွတ္အဆင့္အရ မီရင္ သူတို႔ ဝါသနာ အလိုက္ စိတ္ၾကိဳက္ ေရြးခ်ယ္ သင္ယူႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႔ တကၠသိုလ္ေတြမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ တက္ၾကြျပီး ပညာလိုလားတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြကို ေတြ႔ေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ တကၠသိုလ္ပညာေရးျပီးဆံုးလို႔ အလုပ္ခြင္ဝင္တဲ့အခါမွာလည္း အမ်ိဳးသမီး ေတြဟာ သတ္မွတ္ အရည္အေသြးျပည့္မီျပီးျဖစ္တဲ့အျပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈလည္း ရွိၾကတဲ့အတြက္ လုပ္ငန္းခြင္မွာလည္း ေအာင္ျမင္ၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ တိုးတက္ ဖြံ႔ျဖိဳးေရးအတြက္ အားသာခ်က္ တခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

အေျခခံအက်ဆံုးအခ်က္ကို ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာင္ အမ်ိဳးသမီး ဆိုတာဟာ သဘာဝအရ မိခင္ေလာင္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အေပၚပိုင္းမွာ ေဆြးေႏြးခဲ့သလိုပဲ မိခင္ေတြဟာ သားသမီးေတြရဲ႔ အနီးဆံုးမွာ ေနရတဲ့သူေတြျဖစ္တာမို႔ သားသမီးေတြ အတုယူရတဲ့ စံျပပုဂၢိဳလ္လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အနာဂတ္ရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေလာင္း ေတြျဖစ္တဲ့ ကေလးေတြ လူငယ္ေတြအတြက္ အနီးဆံုး စံျပပုဂၢိဳလ္ျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ အရည္အခ်င္းရွိမွ အရည္အေသြးျမင့္မွ ကေလးေတြ လူငယ္ေတြဟာလည္း အရည္အခ်င္းရွိလာ အရည္အေသြးျမင့္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြအေနနဲ႔ ပင္ကိုရွိျပီးသား အရည္အခ်င္းေတြကို ထုတ္ေဖာ္အသံုးခ်ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္း ရွိမွပဲ သူတို႔ရဲ႔ အရည္အေသြးေတြကလည္း တိုးတက္ ေတာက္ေျပာင္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကမၻာာ့ႏိုင္ငံအသီးသီးမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြက တန္းတူ အခြင့္အေရးရဖို႔ ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲဝင္ ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚ ခြဲျခားသတ္မွတ္ ကန္႔သတ္ထားတဲ့ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ အခြင့္အလမ္းေတြကို ေျပာင္းလဲ သင့္ျပီ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ လက္ရွိအေနအထားမွာ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုဟာ ေနရာစံု က႑စံုမွာ ဦးေဆာင္ ပါဝင္ လႈပ္ရွား ေနၾကတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို အလြယ္တကူနဲ႔ အခြင့္အလမ္းယူလို႔မရေအာင္ ကန္႔သတ္ သတ္မွတ္ ထားတာမ်ိဳးေတြကလည္း ရွိေနတုန္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ခုလို ႏိုင္ငံကို အဘက္ဘက္က တိုးတက္ေအာင္ ျပန္လည္ ထူေထာင္ေနရတဲ့အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံက အမ်ိဳးသမီးေတြအေနနဲ႔ အခြင့္အလမ္း ေကာင္းေကာင္း ရဖို႔ လိုေနပါတယ္။ အခြင့္အလမ္းေတြရွိမွလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ၾကိဳးစား အားထုတ္လိုမႈ ကလည္း ျမင့္မားလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို Building Knowledge Economies စာတမ္းက ထည့္သြင္း ေထာက္ျပထားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ နည္းနာယူသင့္တဲ့ မူဝါဒပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

Building Knowledge Economies စာတမ္း

ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ့ ပညာေရးစနစ္အတြက္ စီမံခ်က္ေတြ မူ၀ါဒေတြကို ခ်မွတ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြ.. ကေလးလူငယ္ေတြရဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြ။ ေခတ္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိတဲ့ နည္းပညာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ.. လူမႈအဖြဲ႕အစည္းဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္ ေတြနဲ႔ သဘာ၀၀န္းက်င္အလိုက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ အေပၚမွာ တည္မွီျပီး စဥ္းစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီေနရာမွာ ဖြံ႔ျဖိဳးျပီးႏိုင္ငံေတြရဲ့ မူ၀ါဒေတြ စီမံခ်က္ေတြနဲ႔ ဖြံ႕ျဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံေတြမွာ ခ်မွတ္ရမယ့္ မူ၀ါဒေတြ စီမံခ်က္ေတြကေတာ့ တူႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဖြံ႕ျဖိဳးျပီး ႏိုင္ငံေတြမွာ သံုးစြဲတဲ့ ပညာေရးစနစ္ေတြကိုေတာ့ နည္းနာယူျပီး ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံရဲ့ သဘာ၀ေဘးဒဏ္ကေန ျပန္လည္ထူေထာင္ေနတဲ့ လက္ရွိကာလမ်ိဳးမွာ စဥ္းစားဖို႔ လိုအပ္လွပါ တယ္၊

ဒီေနရာမွာ ကမာၻ႔ဘဏ္ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈေလ့လာေရးအဖြဲ႔က ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ Building Knowledge Economies ဆိုတဲ့ စာတမ္းတေစာင္ ထုတ္ေ၀ပါတယ္၊ အဲဒီ စာတမ္းထဲမွာ ဖြံ႔ျဖိဳးဆဲႏိုင္ငံေတြမွာ ခ်မွတ္သင့္တဲ့ ပညာေရး မူ၀ါဒေတြကို ေရးဆြဲ တင္ျပထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္၊ အဲလို ေရးဆြဲရာမွာ မူလတန္းပညာေရး။ အလယ္တန္းနဲ႔ အထက္တန္း ပညာေရး။ တကၠသိုလ္ပညာေရးေတြသာမက တသက္တာလံုး သင္ယူသြားႏိုင္တဲ့ စဥ္ဆက္မျပတ္ ပညာေရးအထိ ထည့္သြင္းေရးဆြဲထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္၊ အဲဒီ မူ၀ါဒေတြကို အေသးစိတ္ ေဆြးေႏြး တင္ျပ သြားပါ့မယ္၊ ဒီတပတ္မွာေတာ့ မူလတန္းအဆင့္အတြက္ ခ်မွတ္သင့္တယ္လို႔ ေဖာ္ျပထားတဲ့ မူ၀ါဒေတြကို ေဆြးေႏြးပါ့မယ္၊

အဲဒီစာတမ္းအရ မူလတန္းပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ခ်မွတ္သင့္တဲ့ မူ၀ါဒေတြအျဖစ္
- လူတိုင္းအတြက္ ပညာေရးစီမံခ်က္ေတြမွာ အာရံုစိုက္ရမယ္
- ေက်ာင္းအပ္ႏႈန္းတိုးျမင့္လာေစဖို႔ ေဆာင္ရြက္ရမယ္
- အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြရဲ့ ပညာေရးနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ရရွိေရး အခြင့္အလမ္းေတြ တိုးတက္လာေအာင္ ဖန္တီးေပး ရမယ္
- ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရဲ့ အရည္အေသြးျမွင့္တင္ေရးကို အာရုံစိုက္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္
ဆိုတာေတြကို ေတြ႔ရပါတယ္၊

အဲဒီမူ၀ါဒေတြဟာ ဖြံ႕ျဖိဳးဆဲႏိုင္ငံမ်ားအေနနဲ႔ ပညာေရးစနစ္တခုကို ေရးဆြဲခ်မွတ္ရာမွာ ထည့္သြင္းစဥ္းစားသင့္တဲ့ မူ၀ါဒေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ မ်ားေသာအားျဖင့္က ဖြံ႔ျဖိဳးဆဲႏိုင္ငံေတြမွာက ပညာေရးစနစ္နဲ႔ တို္က္ရိုက္ ဆက္စပ္ ပတ္သက္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို ရင္ဆိုင္ေနၾကရတာပါ၊ ပညာတတ္ေတြ နည္းပါးတာ။ ပညာေရးမူ၀ါဒေတြက လက္ေတြ႕ဘ၀ အတြက္ ထိေရာက္မႈမရွိတာ။ သင္ရိုးညႊန္းတန္းနဲ႔ သင္ၾကားမႈနည္းစနစ္ေတြက ႏိုင္ငံရဲ့ လက္ရွိလိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ မကိုက္ညီတာ သိပံၸနဲ႔နည္းပညာသင္တန္းေတြ ဖြင့္လွစ္ေပးဖို႔ အားနည္းေနတာၹ စတဲ့ ျပႆနာေတြျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ Building Knowledge Economies စာတမ္းက အၾကံျပဳ ခ်မွတ္ထားတဲ့ ပညာေရးဆိုင္ရာမူ၀ါဒေတြဟာ နည္းနာအျဖစ္ယူျပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္သင့္တဲ့ မူေတြပဲ ျဖစ္ပါ တယ္၊

လက္ရွိျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့အေျခအေနနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးစဥ္းစားမယ္ဆိုရင္လည္း Building Knowledge Economies စာတမ္း က အၾကံျပဳခ်မွတ္ထားတဲ့ ပညာေရးဆိုင္ရာမူ၀ါဒေတြဟာ အတန္းဆင့္ တိုင္းမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ ကိုက္ညီေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္၊ ဒီေနရာမွာ အတန္းဆင့္အလိုက္ အေသးစိပ္ သံုးသပ္ေဆြးေႏြးသြားပါ့မယ္၊

Building Knowledge Economies စာတမ္းအရ မူလတန္းပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ခ်မွတ္သင့္တဲ့ မူ၀ါဒေတြထဲမွာ - လူတိုင္းအတြက္ ပညာေရးစီမံခ်က္ေတြမွာ အာရံုစိုက္ရမယ္… ဆိုတာဟာ လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လူတိုင္းအတြက္ ပညာေရးစီမံခ်က္ (Education for All) နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္ႏို္င္တာ မရွိေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ေက်ာင္းခ်ိန္အတြင္းမွာ ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္လို႔ လမ္းေပၚမွာ ေလလြင့္ေနတဲ့ ကေလးေတြ.. အလုပ္ခြင္ထဲက ကေလးအလုပ္သမားေတြကို အမ်ားႀကီး ေတြ႔ေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ Building Knowledge Economies စာတမ္းအရ လူတိုင္းအတြက္ ပညာေရး စီမံခ်က္ေတြမွာ အာရံုစိုက္ရမယ္… ဆိုတာဟာ လိုက္နာခ်မွတ္သင့္တဲ့ မူ၀ါဒတခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊

အဲသလိုပဲ - ေက်ာင္းအပ္ႏႈန္းတိုးျမင့္လာေစဖို႔ ေဆာင္ရြက္ရန္ ဆိုတာကလည္း တသေဘာတည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ကေလးတိုင္းေက်ာင္းေနႏို္င္ေအာင္ အာဏာပိုင္အစိုးရေတြက အားစိုက္ ခြန္စိုက္နဲ႔ စနစ္တက် စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္ ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါဟာလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ခ်မွတ္ရမယ့္ မူ၀ါဒပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊

ေနာက္တခ်က္ျဖစ္တဲ့- အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြရဲ့ ပညာေရးနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ရရွိေရး အခြင့္အလမ္းေတြ တိုးတက္လာ ေအာင္ ဖန္တီးေပးရမယ္… ဆိုတာမွာလည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ခုခ်ိန္ထိ သမီး မိန္းကေလးေတြ ပညာတတ္ဖို႔ မလိုဘူး သားေယာက်္ားေလးသာ ပညာတတ္ဖို႔လိုတယ္ဆိုတဲ့ ဓေလ့ထံုးစံ အစဥ္အလာ အယူအဆေတြ လႊမ္းမိုးေနတဲ့ အတြက္ အမ်ိဳးသမီးေတြ ပညာတတ္ႏႈန္းက အမ်ိဳးသားေတြ ပညာတတ္ႏႈန္းထက္ ေလ်ာ့နည္း ေနခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြ အလုပ္အကိုင္ ေကာင္းေကာင္းရရွိဖို႔ အခြင့္အလမ္းလည္း နည္းပါးေနခဲ့ရပါတယ္၊ ဒါကို Building Knowledge Economies စာတမ္းက အေလးအနက္ ေထာက္ျပ ထားတာပါ၊ အဲဒီ ျပႆနာဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပႆနာ ျဖစ္ေနပါတယ္၊ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြရဲ့ ပညာေရးနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ရရွိေရး အခြင့္အလမ္းေတြ တိုးတက္လာေအာင္ ဖန္တီးေပးဖို႔ ဘာေၾကာင့္ အေရးတႀကီးလိုအပ္သလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ေနာက္ပိုင္းမွာ အေသးစိတ္ ေဆြးေႏြးပါ့မယ္၊

Building Knowledge Economies စာတမ္းက ေဖာ္ျပထားတဲ့ မူလတန္းပညာေရးအတြက္ ေနာက္ဆံုး ခ်မွတ္သင့္တဲ့ မူ၀ါဒကေတာ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ အရည္အေသြးျမွင့္တင္ေရးကို အာရုံစိုက္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္ ဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးျဖစ္ျပီး လက္ရွိအေျခအေနနဲ႔ အကိုက္ညီဆံုး မူ၀ါဒပါပဲ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ မွာ ၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္၀န္းက်င္ကစျပီး က်င့္သံုးတဲ့ အလိုအေလ်ာက္ အတန္းတင္စနစ္ စံလြဲေနတဲ့ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုဟာ မူလတန္းကေန အလယ္တန္းေရာက္တဲ့အထိ အရည္အေသြးမျပည့္မီဘဲ အတန္းတက္ ကုန္ၾကျပီးေတာ့ အေျခခံမခိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္မို႔လို႔ အထက္တန္းေရာက္တဲ့အခါမွာ စာမလိုက္ႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခါမွာ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ စာေမးပြဲေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္က်တာ…။ ေက်ာင္းစာ မလိုက္ႏိုင္လို႔ စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ ခံစားမႈေတြ ျဖစ္ၾကရတာေတြ ရွိလာပါတယ္၊ အဲဒီျပ၏နာကို ေျဖရွင္းတဲ့အေနနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြက စာေမးပြဲမွာ ေအာင္မွတ္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ေပးျပီး ေျဖရွင္းတာမို႔ အရည္အေသြးမျပည့္တဲ့ လူငယ္ေတြ ေမြးထုတ္ေပးသလို ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္၊

ဒါေၾကာင့္ Building Knowledge Economies စာတမ္းက ေဖာ္ျပထားတဲ့ မူလတန္းပညာေရးမွာ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ အရည္အေသြးျမွင့္တင္ေရးကို အာရုံစိုက္ေဆာင္ရြက္ရမယ္ဆိုတာဟာ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ အေရးတႀကီး ခ်မွတ္ ေဆာင္ရြက္ ရမယ့္ ပညာေရးမူ၀ါဒပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊

ခုလို ပညာေရးက႑မွာ ယိုယြင္းက်ဆင္းေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ကမာၻ႔ဘဏ္္ ဖြံ႔ျဖိဳး တိုးတက္မႈေလ့လာေရးအဖြဲ႔ရဲ့ Building Knowledge Economies စာတမ္းက အၾကံျပဳ ခ်မွတ္ထားတဲ့ ပညာေရးဆိုင္ရာမူ၀ါဒေတြဟာ လိုက္နာခ်မွတ္ျပီး လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္သင္္တဲ့့ စီမံကိန္းေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။



Tuesday, March 10, 2009

နာဂစ္အလြန္ ပညာေရးျပႆနာ(၄)

ျမန္မာစစ္အစိုးရဟာ ၂၀၀၇-၂၀၀၈ ဘ႑ာႏွစ္အတြင္း သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ကေန ႏိုင္ငံျခား၀င္ေငြ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၂ ဒႆမ ၅၉၄ ဘီလီယံ ရခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီအျပင္ စိုက္ပ်ိဳးေရး၊ ေမြးျမဴေရး၊ ေက်ာက္မ်က္ တူးေဖာ္ေရးနဲ႔ သစ္ေတာထြက္ပစၥည္း၊ ေရထြက္ပစၥည္း ေရာင္းခ်ရာကေနလည္း ဒီ ၂၀၀၇-၂၀၀၈ မွာ ၀င္ေငြ အမ်ားဆံုး ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ တိုင္းျပည္ရဲ့ ၀င္ေငြ ျဖစ္တာမို႔ ျပည္သူလူထုရဲ့ ၀င္ေငြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာကေတာ့ ျမန္မာျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီးဟာ အေျခအေနတိုင္းမွာ ဆင္းရဲခ်ိဳ႕တဲ့မႈကို ခံစားေနၾကရပါတယ္။ ဒါဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ စီးပြားေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး နယ္ပယ္ေတြမွာ အဘက္ဘက္က ယိုယြင္း က်ဆင္းေနရတာရဲ့ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းက ႏုိင္ငံ သံယံဇာတ ဆင္းရဲမႈေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ အာဏာပုိင္ေတြရဲ့ လ်စ္လ်ဴရႈမႈေၾကာင့္သာျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ထင္ရွားေစတဲ့ သက္ေသတခု ပါပဲ။ Justify Full
အထူးသျဖင့္ေတာ့ စစ္အစိုးရက ျပည္သူလူထုကို လ်စ္လ်ဴရႈထားတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေျပာရရင္ နာဂစ္မုန္တိုင္းရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲေဘးဒုကၡေတြကို ခုထိတိုင္ အလူးအလဲခံေနရတဲ့ ျပည္သူလူထုႀကီးဟာလည္း ထင္ရွားတဲ့ သက္ေသပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ပိုဆိုးတာကေတာ့ အဲဒီေဒသႀကီးမွာ ေနထိုင္တဲ့ လယ္လုပ္ငန္းကြ်မ္းက်င္သူေတြ။ ေရလုပ္ငန္း ကြ်မ္းက်င္သူေတြ ဆံုးပါးသြားၾကရတဲ့အျပင္ အင္မတန္အေရးႀကီးတဲ့ လုပ္ငန္းျပန္လည္ ထူေထာင္ေရးကို တာ၀န္ရွိတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြက တာ၀န္မယူတဲ့အတြက္ အဲဒီလုပ္ငန္းေတြကို ျပန္မလုပ္ ႏိုင္ေသးတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒါရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ိဳးကေတာ့ အဲဒီေဒသမွာ အသက္ရွင္ က်န္ရစ္သူေတြဟာ အလုပ္မလုပ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ၀င္ေငြမရွိတာေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးေတြ။ မိသားစုဘ၀ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးေတြကို မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့တာပါပဲ၊ အဲဒီဆိုးက်ိဳးေတြဟာ ကေလးငယ္ေတြ အေပၚ တိုက္ရိုက္သက္ေရာက္ပါတယ္၊

နာဂစ္ မုန္တိုင္းဒဏ္ ခံခဲ့ရတဲ့ ကေလးေတြခမ်ာ ကေလးသဘာ၀အရ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ကုန္လြန္ရမယ့္ အခ်ိန္မွာ သဘာ၀ေဘးဆိုးႀကီးကို ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့အျပင္ ေၾကာက္လန္႔ စရာ အျဖစ္ဆိုး နဲ႔အတူ အငတ္ေဘးကိုပါ ရင္ဆိုင္ေန ၾက ရတာဟာ သိပ္စိုးရိမ္စရာေကာင္းတဲ့ အေျခအေနပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီလို အထူးဂရုစိုက္ရမယ့္ အေျခအေနမိ်ဳးမွာမွ သူတို႔ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မယ့္ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြကပါ အတိဒုကၡေရာက္ေနရတဲ့အခါ ကေလးေတြဟာ အားကိုးရာမဲ့တဲ့ ခံစားခ်က္ကိုပါ ထပ္ဆင့္ ခံစားၾကရပါတယ္၊ စိတ္ပညာရွင္အမ်ားစုရဲ့ ေလ့လာ ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြအရေျပာရင္ သဘာ၀ေဘးဒဏ္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ခံစားခဲ့ရတဲ့ အျပင္ မိစံဖစံုလည္း မရွိေတာ့တဲ့ ကေလးေတြကို နားလည္တတ္ကြ်မ္းတဲ့ စိတ္ပညာရွင္ ေတြနဲ႔ အထူးဂရုတစိုက္ ၾကပ္မတ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို႕ လိုပါတယ္၊

ကေလးေတြဟာ မိစံု ဘစံုနဲ႕ ႀကီးျပင္းရျပီး အစာေရစာ ၀လင္ေအာင္ စားေသာက္ရတဲ့အျပင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ လံုလံုျခံဳျခံဳနဲ႔ ေနထိုင္ရဖို႔ လိုပါတယ္၊ ဒါမွပဲ စိတ္က်န္းမာျပီး ခြန္အားျပည့္၀တဲ့ လူတေယာက္အျဖစ္ ႀကီးျပင္း အရြယ္ေရာက္ႏိုင္မွာပါ၊ ကေလးေတြဟာ ႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံရဲ့ အနာဂတ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ကေလးေတြ ငယ္ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္ တဲ့ ဘ၀မ်ိဳးကို ျဖတ္သန္းရခဲ့မွပဲ ေအာင္ျမင္တဲ့အနာဂတ္ရဖို႔ဆိုတာကို စိတ္ခ်ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ခု မုန္တိုင္းျပီး ေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာေတာ့ ကေလးတသန္းေက်ာ္ရဲ့ ေက်ာင္းေတြ ဆံုးရံႈး သြားခဲ့ရပါတယ္၊ မိဘမဲ့ကေလး။ မိစံုဘစံုမရွိေတာ့တဲ့ကေလး သိန္းဂဏန္း ေသာင္းဂဏန္း ရွိသြားပါတယ္၊ အဲဒီျပႆနာဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ အနာဂတ္အတြက္ သိပ္စိုးရိမ္စရာေကာင္းတဲ့ အလားအလာႀကီးတခုပါပဲ၊

စိတ္ပညာရွင္အမ်ားစုရဲ့ ေလ့လာသံုးသပ္ခ်က္ေတြအရေတာ့ သဘာ၀ေဘးဒဏ္ခံခဲ့ရတဲ့ ကေလးေတြဟာ ပံုမွန္ထက္ပိုျပီး စိုးရိမ္စိတ္။ ေၾကာက္စိတ္။ ၀မ္းနည္းစိတ္။ ရန္လိုစိတ္။ ငတ္မြတ္ေတာင့္တစိတ္။ အလိုမက်စိတ္။ မိဘေဆြမ်ိဳးဆရာသမားေတြအေပၚ အားကိုး ခင္တြယ္လိုစိတ္ေတြ ျပင္းပ်တယ္လို႔ဆိုပါတယ္၊ အဲဒီအျပင္ သူတို႔ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ေဘးဆိုးနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းတဲ့ အသံေတြကို နဂိုအေျခေနတုန္းကထက္ပိုျပီး ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ ေနတတ္ ၾကပါတယ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံက မုန္တိုင္းဒဏ္ခံခဲ့ရတဲ့ကေလးေတြဆိုရင္ ေလသံ မိုးသံ လိႈင္းသံ ေရသံ ဆူညံသံေတြကို အလြန္အမင္း ေၾကာက္ရြံ႕ေနႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လည္း အဲလို ေၾကာက္ရြံ႕ေနၾကတယ္လို႕ မ်က္ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရသူေတြက ေျပာပါတယ္၊ အဲဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကေလးေတြအတြက္ ျပီးျပည့္စံုလံုျခံဳတဲ့ စာသင္ခန္းေတြအျပင္ စနစ္တက်ေလ့က်င့္ထားတဲ့ ဆရာဆရာမေတြ... ဗဟုသုတရွိတဲ့ မိဘ။ လူႀကီးသူမေတြနဲ႔ သဘာ၀ေဘး ကယ္ဆယ္ကူမေရး ကြ်မ္းက်င္သူေတြက ကေလးေတြ အနားမွာ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနဖို႔ အထူးလိုအပ္ပါတယ္၊

ျမန္မာႏိုင္ငံက ေလေဘးဒုကၡသည္ကေလးေတြ ေက်ာင္းေနႏိုင္ေရးအတြက္ ကုလသမဂၢ ကေလးမ်ားရံပံုေငြအဖြဲ႔ UNICEF က စစ္အစိုးရနဲ႔ ပူးေပါင္းျပီး ကူညီ ေဆာင္ရြက္ ေပးေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္၊ ေက်ာင္းအေဆာက္အဦးနဲ႔ စာအုပ္စာတမ္းေတြ ပံ့ပိုးေပး ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္၊ UNICEF ရဲ့ ႏိုင္ငံတကာပညာေရးဆိုင္ရာ အႀကီးအကဲ ျဖစ္တဲ့ မစၥတာကရင္ရိုက္ က ကေလးေတြအေနနဲ႔ ပံုမွန္ဘ၀ကို ျပန္လည္ ဦးတည္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ပညာေရးက သိပ္အေရးႀကီးတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္၊ ဒီေနရာမွာ ကေလးေတြအတြက္ ထိေရာက္ေကာင္းမြန္တဲ့ ပညာေရးမ်ိဳးကို အမွန္တကယ္ ေပးႏိုင္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာကိုလည္း ကူညီပ့ံပိုးေနတဲ့သူေတြက ဂရုစိုက္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာက ေပးတဲ့အကူအညီေတြကိုရဖို႔ ခဏသာ ဗန္းျပကူညီေပးျပီး ေနာက္ကြယ္မွာ လူထုဆီက မတရားေခါင္းပံုျဖတ္ေနတဲ့ စစ္အစုိးရနဲ႔ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္တဲ့ အကူအညီမ်ိဳးက အမွန္တကယ္ ထိေရာက္မႈရွိရဲ့လားဆိုတာကိုပါ ဆန္းစစ္ေနဖို႕ လိုပါတယ္၊

ခုဆိုရင္ မုန္တိုင္းသင့္ေဒသေတြက ကေလးအမ်ားစုဟာ အမိုးအကာမဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေတြမွာ ေလဒဏ္ မိုးဒဏ္ ေနပူဒဏ္ကို ခံျပီး ပညာသင္ေနၾကရပါတယ္၊ အဲဒီအျပင္ အစာေရစာ ၀လင္ေအာင္ မစားၾကရ။ ေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုဘ၀ကိုလည္း မခံစားၾကရ။ ေအးခ်မ္းလံုျခံဳတဲ့ ကေလးဘ၀ကိုလည္း မရၾကရဘဲ ရွိေနၾကပါတယ္၊ စာသင္ခန္းထဲမွာ သင္ၾကားေပး ေနတဲ့ ဆရာဆရာမေတြဟာလည္း သူတို႔ရဲ့ တပည့္ကေလးေတြနဲ႔ ထပ္တူ ပူေလာင္ ေသာကေတြ။ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ခံစားေနၾကရပါတယ္၊ အဲဒီအျပင္ ဆရာဆရာမေတြဟာ စိတ္ထိခိုက္ ဒဏ္ရာရေနၾကတဲ့ ကေလးေတြကို စနစ္တက် သြန္သင္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို႔။ သင္ခန္းစာေတြကို လိုအပ္သလို ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေပးဖို႔။ ကေလးေတြအတြက္ တကယ္ လိုအပ္တဲ့ အတန္းတြင္း စုေပါင္း လႈပ္ရွားမႈ ေတြ စီစစ္ေပးဖို႔ဆိုတာေတြမွာ အမ်ားႀကီး အခက္အခဲ ၾကံဳၾကရပါတယ္၊

အထူးသျဖင့္ ပံုမွန္အေျခေနမဟုတ္တဲ့ ကေလးေတြဆီက တုံ႔ျပန္မႈေတြ။ ေမးလာမယ့္ ေမးခြန္းေတြကို ရင္ဆိုင္ရာမွာ အခက္အခဲေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္၊ ပိုျပီး စိုးရိမ္ပူပန္စရာ ေကာင္းတာက ကေလးေတြဆီကို ေရာက္လာႏိုင္တဲ့ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ။ လူကုန္ကူး ခံရႏိုင္တဲ့ျပႆနာေတြ။ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေႏွာက္အယွက္ ခံရမႈေတြကိုပါ ဆရာဆရာမေတြကသာ တာ၀န္ယူကာကြယ္ေပးၾကရမွာမို႔လို႔ ကိုယ္တိုင္ သဘာ၀ေဘးဒဏ္ ခံထားရျပီး အစိုးရရဲ့ ကူညီပံ့ပိုးမႈကို လံုး၀မရၾကတဲ့ ဆရာဆရာမေတြအဖို႔ စိတ္ဖိစီးေလးလံမႈကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီေတာ့ UNICEF အေနနဲ႔ ေက်ာင္းေတြ ျပန္လည္ ဖြင့္လွစ္ေရးအတြက္ စစ္အစိုးရနဲ႔ ပူးေပါင္းျပီး ကူညီပံ့ပိုးေနရာမွာ အဲဒီ တကယ့္ လိုအပ္ခ်က္ေတြကိုေရာ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရဲ့လား ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္ခြင့္ေရာ ရေနရဲ့လား ဆိုတာေတြဟာ ခုခ်ိန္မွာ အေရးတႀကီး ေမးရမယ့္ ေမးခြန္းေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။

(၁၆။၆။၂၀၀၈)

Sunday, May 11, 2008

ပညာေရးနဲ႔ သဘာ၀ေဘး

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ရန္ကုန္တိုင္း၊ ပဲခူးတိုင္း၊ ဧရာ၀တီတိုင္း နဲ႔ ကရင္ျပည္နယ္ မြန္ျပည္နယ္ေတြမွာ ဘယ္တုန္းကမွ ေမ်ာ္လင့္မထားခဲ့တဲ့ သဘာ၀ေဘးဒဏ္ကို အဆိုးရြားဆံုး ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတာမို႔ ခုဆိုရင္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး အတြက္ ျပႆနာေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနၾကရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ျမန္မာျပည္သူေတြအေနနဲ႔ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးေတြ တကိုယ္ရည္က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အသိပညာ ဗဟုသုတေတြ နည္းပါးခဲ့ၾကရတာမို႔ ခုလို အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ပိုျပီး ဒုကၡေရာက္ၾကရတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံက ျပည္သူလူထုအမ်ားစုဟာ ပညာေရးစနစ္က ဘ၀ရပ္တည္ေရး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းဖို႔ အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အာမခံခ်က္မရွိတဲ့အျပင္ စီးပြားေရးက်ပ္တည္းမႈေတြ ေၾကာင့္ ေက်ာင္းပညာေရးကို ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ သင္ၾကားခြင့္မရၾကတဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအျပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ပညာေရးဟာ တကယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀အတြက္ အသံုး၀င္တဲ့ ပညာရပ္ေတြ ဗဟုသုတေတြ မပါတာေၾကာင့္လည္း ျပည္သူလူထု ဟာ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲမွာ မၾကံဳသင့္တဲ့ အခက္အခဲေတြ.. ျပႆနာေတြ.. အဆံုးရႈံးေတြကို ရင္ဆိုင္ေနၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဥပမာအေနနဲ႔ေျပာရရင္ ခုရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းျပႆနာမွာ မုန္တိုင္းလာႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ၾကိဳသိေပမဲ့ မုန္တိုင္းက ဘယ္ေလာက္ျပင္းထန္မလဲ.. မုန္တိုင္းကို ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ရမလဲ.. မုန္တိုင္းရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြအတြက္ ဘာေတြျပင္ဆင္ ထားရမလဲ.. ဆိုတာေတြကို မသိၾကလို႔ ပိုျပီး ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရတာလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီေနရာမွာ ျပည္သူလူထုရဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ကို လိုက္ျပီး ပညာေပးတာေတြ သတိေပး တာေတြလုပ္ရမွာက ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ႔ တာ၀န္ပါ။

တကယ္ကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာေက်ာင္းပညာေရးေတြထဲမွာက သူတို႔ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ရာသီသဘာ၀ ပထ၀ီ၀င္ ေရေျမအေနအထားနဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြအလိုက္ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ သိသင့္သိထိုက္တဲ့ က်န္းမာေရး ဆိုင္ရာ ဗဟုသုတေတြ၊ သဘာ၀၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ ဗဟုသုတေတြ၊ က်ေရာက္ႏိုင္တဲ့ ေဘးအႏၱရာယ္အေၾကာင္း ေတြနဲ႔ ကာကြယ္ပံု ရင္ဆိုင္ပံုေတြကို ျပဌာန္းသင္ၾကားေပးထားတာပါ၊ ဥပမာ- ျမစ္နား ေခ်ာင္းနား ပင္လယ္နား နီးေဒသေတြမွာ ေနတဲ့သူေတြအတြက္ က်န္းမာေရးအရလိုအပ္ခ်က္ေတြက ဘာလဲ.. အဲဒီ လိုအပ္ခ်က္အရ ဘယ္လိုအစားအစာေတြကို စားမလဲ.. ဘယ္လိုေနထိုင္မလဲဆိုတာေတြ၊ တကယ္လို႔ ေတာင္တန္းေဒသမွာ ေနတဲ့သူေတြဆိုရင္လည္း အဲဒီ ေတာင္တန္းေဒသ၀န္းက်င္အရ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အတန္းအလိုက္ သင္ခန္းစာေတြအျဖစ္ ျပဌာန္းသင္ၾကား ေပးတာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီအျပင္ ကေလးတိုင္းအတြက္ လိုအပ္ခ်က္အျဖစ္ ေရကူးတတ္ေအာင္ သင္ရတာမ်ိဳးေတြ၊ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားအားကစားနည္းတခုခု သင္ရတာမ်ိဳးေတြ၊ အမ်ားဆံုး စားေသာက္ေနရတဲ့ အစားအစာေတြထဲမွာ ပါ၀င္တဲ့ ကယ္လိုရီနဲ႔ ဓါတ္သဘာ၀ အေၾကာင္းေတြ၊ အေျခခံ သူနာျပဳစုနည္းသင္ရတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့လည္း ပညာေရးဆိုတာကိုက စာသင္သားေတြ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲမွာ အသံုးခ်ႏိုင္တဲ့ ပညာရပ္မ်ိဳးေတြကိုသာ ေပးရမွာပါ။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကမၻာ့အၾကီးဆံုး ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံက ပညာေရးပညာရွင္ K.G. Sai Yi Dain က "ပညာေရးဆိုတာဟာ ဒီမိုကေရစီလူမႈဘ၀အတြက္ လိုအပ္တဲ့ အရည္အေသြးေတြကို စာသင္သားေတြရႏိုင္ေစဖို႔ ျပင္ဆင္ေရးဆြဲထားတာပဲ ျဖစ္ရမယ္"လို႔ ေျပာခဲ့တာလည္း ရွိပါတယ္။

ခု ျမန္မာႏိုင္ငံမွာကေတာ့ အဲသလို ဘ၀တသက္တာလံုးအတြက္ ရည္ရြယ္တဲ့ ပညာေရးမ်ိဳးမွာ တကယ္အသံုး၀င္ စနစ္က်တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ မပါ၀င္ရံုသာ မကေတာ့ပါဘူး။ လက္ရွိ အခ်ိန္အခါမွာ ျပည္သူလူထုအတြက္ တကယ္အေရးတၾကီး လိုအပ္ လာတဲ့ ပညာ ေပးဖို႔ကို ေတာင္ အာဏာပိုင္ေတြဘက္က တာ၀န္မေက်ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျပည္သူလူထု အမ်ားစုက ပညာဗဟုသုတအရာမွာ အားနည္းၾကတဲ့အတြက္ လိုအပ္တဲ့ ပညာေပးမႈေတြကို အစိုးရပိုင္းက ေသခ်ာလုပ္ေပးရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ နာဂစ္မုန္တိုင္း ၀င္ေရာက္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ၾကိဳတင္သတိေပးခဲ့တယ္လို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ မိုးေလ၀သနဲ႔ ဇလေဗဒဦးစီးဌာနက ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းမွာက မုန္တိုင္းက အားမၾကီးလွဘဲ မိုးသက္ေလျပင္းက်ျပီး လႈိင္းၾကီးမယ္၊ ေလတိုက္ႏႈန္းက တနာရီမိုင္၄၀-၄၅မိုင္ေလာက္ပဲ ရွိမယ္ဆိုတာ ေလာက္ပဲ ေၾကျငာထားခဲ့တာပါ။

တကယ္ေတာ့ ဒီေနရာမွာ မုန္တိုင္းက ဘယ္ေလာက္အားၾကီးမလဲ..၊ ဘယ္လိုေနရာကို အဓိက ၀င္ေရာက္ႏိုင္သလဲ.. မုန္တိုင္းအမ်ားဆံုး ထိႏိုင္တာ ဘယ္ေဒသလဲ.. မုန္တိုင္းကို ကာကြယ္လို႔ မရႏိုင္တဲ့အတြက္ ေရွာင္ရွားဖို႔ ဘယ္လိုျပင္ဆင္သင့္သလဲ.. မုန္တိုင္းက်ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ အခက္အခဲျပႆနာေတြက ဘာေတြလဲ.. အဲဒီအခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္လႊားဖို႔ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ ထားမလဲ.. ဆိုတာေတြကို ျပည္သူလူထုသိေအာင္ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ပညာေပးလႈံ႔ေဆာ္ေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေရဒီယို ရုပ္ျမင္သံၾကားေတြအျပင္ နယ္ေျမအလိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္သူအာဏာပိုင္ေတြက အသီးသီး တာ၀န္ယူျပီး အၾကိမ္ၾကိမ္ သတိေပးေနရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ျမန္မာျပည္သူလူထုဟာ မုန္တိုင္းဒဏ္ကို ဒီအတိုင္းပဲ ေခါင္းငံု႔ခံလိုက္ရသလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ မလိုအပ္ဘဲ အေသအေပ်ာက္ မ်ားခဲ့ရတာလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဧရာ၀တီတိုင္းဟိုင္းၾကီးကၽြန္းလို ပင္လယ္ျပင္နဲ႔ထိစပ္ေနတဲ့အတြက္ ေသခ်ာေပါက္ အႏၱရာယ္ ရွိႏိုင္တဲ့ ေဒသမ်ိဳးေတြမွာဆိုရင္ မုန္တိုင္းမလာခင္ကတည္းက မုန္တိုင္းနဲ႔ ေ၀းႏိုင္တဲ့ ေနရာေဒသေတြဆီ ေရွာင္ေနသင့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မုန္တိုင္းထိႏို္င္ေခ်ရွိတဲ့ ေဒသေတြမွာ မုန္တိုင္းအျပီးမွာ ၾကံဳရတတ္တဲ့ ေသာက္သံုးေရနဲ႔ စားေသာက္ကုန္ ျပႆနာအတြက္ ၾကိဳတင္ျပီး စုေဆာင္းထားတာမ်ိဳး လုပ္ရပါမယ္။ အဲဒီအျပင္ လိုအပ္ႏိုင္တဲ့ အ၀တ္အထည္ေဆး၀ါးေတြကို ၾကိဳတင္ရွာေဖြစုေဆာင္းထားရပါမယ္။ အဲဒီ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အစိုးရေတြက ပညာေပးလႈံ႔ေဆာ္ထားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွပဲ က်ေရာက္လာတဲ့ သဘာ၀ ေဘးဒဏ္ကို ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါ အေသအေပ်ာက္နဲ႔ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရတာေတြ၊ ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖစ္တတ္တဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာေတြကေန သက္သာရာ ရ ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေလာေလာဆယ္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အင္မတန္ၾကီးမားတဲ့ ေဘးဥပါဒ္မ်ိဳး ၾကံဳေတြ႔ထားရ ေပမဲ့လည္း လက္ရွိ ျမန္မာအာဏာပိုင္ေတြကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕အုပ္ခ်ဳပ္မႈကို တရား၀င္ အတည္ျပဳေပးႏို္င္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အတြက္ လူထုဆႏၵခံယူပြဲကို ေမလ၁၀ရက္ ေန႔မွာ မျဖစ္မေန ျပဳလုပ္မွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဦးေဆာင္ေရးဆြဲတဲ့ အေျခခံဥပေဒရဲ႔ အေျခခံမူမ်ားအခန္းမွာေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္သည္ ျပည္သူမ်ား၏ ပညာေရးႏွင့္က်န္းမာေရး တိုးတက္ေစေရးအတြက္ အေလးထားေဆာင္ရြက္ရမည္.. လို႔ ေဖာ္ျပထားတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာကေတာ့ ျပည္သူလူထုကို သဘာ၀ေဘးဒဏ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ထိထိ ေရာက္ေရာက္ အကာအကြယ္မေပးခဲ့တဲ့အျပင္ လက္ရွိရင္ဆိုင္ေနရျပီျဖစ္တဲ့ မုန္တိုင္း ဒဏ္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ အခက္အခဲေတြ ဒုကၡေတြကိုလည္း ခုခ်ိန္ထိ ကူညီေျဖရွင္း မေပးေသးပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ပဲ အဲသလို ျပည္သူလူထုရဲ႕ အသိပညာေပးေရးနဲ႔ က်န္းမာေရးကိစၥေတြအေပၚ လ်စ္လ်ဴရႈထားတဲ့ အစိုးရမ်ိဳးကို တည္ျမဲေအာင္ လုပ္ေပးမယ့္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ေထာက္ခံမလား ကန္႔ကြက္မလား ဆိုတာဟာ ျပည္သူလူထုၾကီးအေနနဲ႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္ရေတာ့မယ့္ အေျခအေနပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

၆၊၅၊၀၈။

Sunday, April 27, 2008

အေျပာနဲ႔အလုပ္ညီဖို႔လိုတဲ့ နအဖရဲ႕Constituion

ျမန္မာႏိုင္ငံကို တရားမ၀င္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အာဏာသိမ္းစစ္အစိုးရရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ မူၾကမ္း-၂၀၀၈ ထဲက ပညာေရးက႑နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မူၾကမ္းေလးခ်က္ကို ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ေတြမွာ ေျပာျပခဲ့ျပီးပါျပီ။ အဲဒီအခ်က္ေလးခ်က္ထဲက အခ်က္သံုးခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ လို႔လည္း ေဆြးေႏြးတင္ျပခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဒီတပတ္မွာေတာ့ အခ်က္ေလးခ်က္ထဲက ေနာက္ဆံုးတခ်က္ျဖစ္တဲ့ "ဘက္စံုအေတြးအေခၚအယူအဆမွန္ကန္၍ အက်င့္စာရိတၱ ေကာင္းမြန္ျပီး ႏိုင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ အက်ိဳးျပဳမည့္ ေခတ္မီပညာေရးစနစ္ ေဖာ္ေဆာင္ ရမည္"... ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ အေရးတၾကီး ပါ၀င္သင့္တာက ေရွ႕ပိုင္းအပတ္စဥ္ေတြမွာ ေျပာခဲ့သလိုပဲ ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္သာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လက္ငင္း ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပႆနာကေတာ့ လက္ရွိ အုပ္ခ်ဳပ္ ေနတဲ့ စစ္အစိုးရက သူတို႔ေရးဆြဲ ခ်မွတ္ထားတဲ့ မူကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ကေတာင္ လိုက္နာက်င့္ၾကံမႈမရွိတဲ့ ျပႆနာပါ။ အဲဒီအျပင္ အာဏာပိုင္ေတြကိုယ္တိုင္က ဥပေဒျပင္ပေရာက္ေနျပီး လိမ္လည္မႈေတြနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့အတြက္ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ထိစပ္ပတ္သက္ေနရတဲ့ ယႏၱယားၾကီးတခုလံုးကပါ အမွားအယြင္း ေတြ... အက်င့္စာရိတၱ ထိခိုက္တာေတြ... အမ်ားၾကီးရွိလာတာပါပဲ။

အဲဒီ အက်င့္စာရိတၱ ယိုယြင္းထိခိုက္လာတယ္ဆိုတာကို ပညာေရးေလာကတခုတည္းမွာ ၾကည့္ရင္ေတာင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ရပါတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ပံု ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္ ဆရာဆရာမေတြ အပါအ၀င္ ၀န္ထမ္းတိုင္းလိုလိုဟာ သူတို႔ရဲ႕ စား၀တ္ေနေရး အက်ပ္အတည္းကို ေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ အဂတိ လိုက္စားလာရတာ၊ လာဘ္စားလာတာ၊ အနည္းဆံုးေတာ့ တရားမ၀င္ က်ဴရွင္ျပရတာေတြဟာ အက်င့္စာရိတၱ ထိခိုက္လာေစရတဲ့ အေၾကာင္းေတြပါ။

အဲဒီအျပင္ ေက်ာင္းသားေတြဘက္ကို ၾကည့္ရင္လည္း အထူးသျဖင့္ တကၠသိုလ္ပညာေရးထဲမွာက ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းက စျပီး ပညာသင္ႏွစ္တႏွစ္စာကို ေျခာက္လပဲ သတ္မွတ္ျပီး သင္ရိုးေတြကိုေတာ့ ေလ်ာ့ခ်မေပးတာမို႔ ေက်ာင္းသားေတြစာမလိုက္ႏိုင္တဲ့ ျပႆနာ ရွိလာပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ တကၠသိုလ္ပညာေရးထဲမွာေတာင္ က်ဴရွင္စနစ္ထြန္းကားလာတာပါ။ အဲဒီကမွတဆင့္ စာေမးပြဲမွာ စာခိုးခ်ေျဖတဲ့ ျပႆနာေတြ၊ ေမးခြန္းေရာင္းတဲ့ ျပႆနာေတြျဖစ္လာရာက ပညာေရးေလာကထဲမွာ အက်င့္စာရိတၱ ထိခိုက္လာတာပါ။ အဲဒီအျပင္ စာေမးပြဲကို မရိုးမသားေျဖဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို အေရးမယူရဘူးလို႔ ဆရာဆရာမေတြကို တားျမစ္တာမ်ိဳးေတြဟာ အာဏာပိုင္ေတြ ကိုယ္တိုင္က အက်င့္စာရိတၱမေကာင္းတဲ့ မ်ိဳးဆက္ကို ေမြးထုတ္ေနတာနဲ႔ အတူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအက်င့္စာရိတၱျပႆနာ ေျပလည္ ပေပ်ာက္ သြားဖို႔ဆိုတာက ႏိုင္ငံရဲ႔စီးပြားေရးဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈအေျခအေနနဲ႔ အာဏာပိုင္အစိုးရရဲ႕ အရည္အေသြးနဲ႔ ေစတနာရွိမႈအေပၚမွာသာ လံုးလံုးမူတည္ေနတာပါ။

ဒါေၾကာင့္ "ဘက္စံုအေတြးအေခၚအယူအဆမွန္ကန္၍ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းမြန္ျပီး ႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ ေရးအတြက္ အက်ိဳးျပဳမည့္ ေခတ္မီပညာေရးစနစ္ ေဖာ္ေဆာင္ ရမည္".. ဆိုတဲ့ လက္ရွိ တရားမ၀င္ အုပ္ခ်ဳပ္ ေနတဲ့အျပင္ သူတို႔လက္ထက္မွာ ႏိုင္ငံကို အဘက္ဘက္က ယိုယြင္းက်ဆင္းသြားေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ အာမခံမႈက အေျပာနဲ႔အလုပ္မညီတဲ့ စာရြက္ေပၚက အာမခံမႈသက္သက္သာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ အက်ိဳးျပဳမည့္ ေခတ္မီပညာေရးစနစ္ ဆိုတာမွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြ ေခတ္မီပညာေရးကို တကယ္ရဖို႔အတြက္ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ ေလ့လာမႈ၊ တီထြင္ဖန္တီးမႈ၊ ေတြးေခၚ ေျမာ္ျမင္မႈ၊ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ႏိုင္မႈေတြ လိုပါတယ္။ ဒါမွပဲ တကယ့္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ကမၻာနဲ႔အညီ လိုက္မီ ရင္ေပါင္တန္းႏိုင္တဲ့ အတတ္ပညာမ်ိဳးကို ရႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔ ဘက္စံုအေတြးအေခၚမွန္ကန္ဖို႔ဆိုတာဟာ ပညာေရးစနစ္တရပ္ရဲ႕ သင္ရိုးညႊန္းတန္း ေခတ္မီလြတ္လပ္ဖို႔၊ သင္ၾကားေရးစနစ္ ေခတ္မီလြတ္လပ္ဖို႔၊ ကမၻာ့အဆင့္မီ စာအုပ္စာတန္းေတြ ဖတ္ရႈႏိုင္ခြင့္ရဖို႔ဆိုတာေတြက အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီစစ္အစိုးရရဲ႕ လက္ထက္ျဖစ္တဲ့ ၁၉၉၉-၂၀၀၀ ပညာသင္ႏွစ္ကေနစျပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ေရးဆြဲခဲ့တဲ့ 'အမ်ိဳးသားပညာရည္ျမင့္မားမႈ အထူးေလးႏွစ္စီမံကိန္း' မွာဆိုရင္ ပညာေရးအတြက္ တိုးျမွင့္လုပ္ေဆာင္ရမည့္ လုပ္ငန္းစဥ္(၂၁)ခုဆိုျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးဆြဲထားခဲ့ျပီး တရား၀င္ေၾကျငာထားခဲ့တာပါ။

အဲဒီအခ်က္ေတြထဲမွာဆိုရင္

၁။ တကၠသိုလ္၊ ဒီဂရီေကာလိပ္ႏွင့္ ေကာလိပ္မ်ား၏ သင္ရိုးညႊန္းတန္းမ်ားကို ျပန္လည္သုံးသပ္ၿပီး အေရွ႕ေတာင္ အာရွရွိ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံမ်ား၏ ပညာရည္အဆင့္ထက္ မနိမ့္က်ေစရန္ကမၻာ႔အဆင့္မီ ျဖစ္ေရးအတြက္ ျဖည့္စြက္ ေရးသားျခင္း၊ ဘာသာရပ္ ဖြဲ႔စည္းပံု ျပင္ဆင္ျခင္း၊ ေပါင္းစပ္ဘာသာရပ္(Multidisciplinary Program) မ်ား သင္ၾကားေရး အစီအစဥ္ တုိးခ်ဲ႕ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊

၂။ သင္ရိုးညႊန္းတန္းႏွင့္အညီ ျပန္လည္ဆန္းသစ္သည့္စနစ္(Assessment System)ကို ႏိုင္ငံတကာနည္း စနစ္အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊

၃။ သင္ရိုးညႊန္းတန္း၊ သင္နည္းျပႏွင့္ ျပန္လည္ဆန္းစစ္ျခင္း က႑အသီးသီးသည္ ေလ့လာသင္ယူသူ၏ ပင္ကိုယ္အရည္အေသြးႏွင့္ တီထြင္ႀကံဆမႈ၊ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာသုံးသပ္ တတ္မႈ ႏွင့္ ေခတ္မီနည္းပညာမ်ားကို ၿခံဳငုံအသုံးျပဳတတ္မႈ စသည္တို႔ကို အေလးေပးႏိုင္ရန္ နည္းလမ္းရွာေဖြေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ ရင့္က်က္မႈ (Maturity)ကို တည္ေဆာက္ေပးမည့္စနစ္ ျဖစ္လာေစရန္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ .... ဆိုတဲ့ အခ်က္မ်ိဳးေတြ အာမခံမႈ မ်ိဳး ေတြနဲ႔ ကမၻာသိ ေၾကျငာခဲ့တာပါပဲ။

ဒါေပမဲ့ တကယ့္ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ သင္ေထာက္ကူပစၥည္း မစံုမလင္နဲ႔၊ လက္ေတြ႔ အသံုး၀င္မႈမရွိတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြကို ေငြကုန္ေၾကးက် အမ်ားၾကီးခံ သင္ၾကားေနၾကရျပီး တကယ္တမ္း တတ္ေျမာက္မႈလည္း မရွိၾကတာေၾကာင့္ လက္ေတြ႔ အလုပ္ခြင္ေတြမွာ အဆင္မေျပျဖစ္ေနၾကရတဲ့ ဆိုးက်ိဳးကို ခံစားေနၾကရတာဟာ ခုခ်ိန္အထိပါပဲ။ ပညာေရး အေျခေနဟာ ႏိုင္ငံရဲ႔စီးပြားေရးအေျခအေနေတြနဲ႔ တပါတည္း ပိုျပီးေတာ့ေတာင္ ယိုယြင္း က်ဆင္းလာတယ္ လို႔ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ေရရွည္အုပ္ခ်ဳပ္မယ့္ အစိုးရကို ျပည္သူလူထုကသာ ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမွာက္ခြင့္ ရရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွပဲ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံပီသမွာပါ။ ဒါမွပဲ ႏိုင္ငံရဲ႕ အေျခခံအုတ္ျမစ္ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီပညာေရး စနစ္ကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏို္င္မွာပါ။ တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံအေနနဲ႔ အစိုးရေကာင္းတရပ္ကို ရဖို႔ဆိုတာဟာ လူထုသေဘာက် ေရးဆြဲျပဌာန္းတဲ့ အေျခခံဥပေဒကို ေလးစားလိုက္နာတဲ့ အစိုးရျဖစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္သ႔ူဆႏၵကို အေလးမထားဘဲ အာဏာရွင္စနစ္ကို သက္ဆိုးရွည္ေစမယ့္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ကန္႔ကြက္မွသာ ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ အာဏာရွင္စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းရာ ေရာက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွပဲ ေနာင္လာေနာင္သား မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြဟာလည္း ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးအတြက္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီပညာေရးကို ထိေတြ႔သင္ယူခြင့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

၇၊၄၊၂၀၀၈။

Tuesday, April 22, 2008

တကယ္လိုအပ္တဲ့ ပညာေရးနဲ႔ နအဖရဲ႕အေျခခံဥပေဒ

ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးက႑ တိုးတက္မႈျဖစ္စဥ္ကို ေျပာမယ္ဆိုရင္ အဲဒီႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရရဲ႕ အခန္းက႑အေပၚ အမ်ားၾကီး မူတည္ေန တာမို႔လို႔ ဒါေတြကို ထည့္မေျပာလို႔ မရပါဘူး။ ႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးတိုးတက္ဖို႔ဆိုတာ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရရဲ႕ အရည္အေသြးနဲ႔ ေစတနာအေပၚ အမ်ားၾကီး မူတည္ပါတယ္။ ဒါျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ဘယ္လိုအစိုးရမ်ိဳးကို လိုအပ္ေနပါသလဲ....။

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ သူရဲ႕ ဒီမိုကေရစီ ရွာပံုေတာ္ဆိုတဲ့ စာတမ္းထဲမွာ

ျပည္သူလူထုကို ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ လံုျခံဳေရးဟူသည့္ ေအးျမေသာ အရိပ္အာ၀ါသ ေပးႏိုင္ရန္အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔သည္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္၏ အဆံုးအမၾသ၀ါဒမ်ားကို လိုက္နာရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းၾသ၀ါဒမ်ားထဲတြင္ သစၥာတရားရွိျခင္း၊ တရားဓမၼ ေစာင့္စည္းျခင္းႏွင့္ ကရုဏာထားျခင္းတို႔သည္ အဓိက ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားေပၚတြင္ အေျချပဳေသာအစိုးရကို ရရွိရန္ ရည္ရြယ္၍ ျမန္မာျပည္သား တို႔က ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ၀င္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
လို႔ ေရးခဲ့ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က လက္ရွိစစ္အစိုးရဟာ ဗုဒၶဘာသာကို ဗန္းျပျပီး အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အာဏာပိုင္ေတြျဖစ္တာမို႔ ဗုဒၶဘာသာအဆိုအမိန္႔ကို စံျပဳကိုးကားတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရေတြအေနနဲ႔ တရားမ်တမွန္ကန္မႈရွိတဲ့သူေတြ ျဖစ္ရမယ္ ဆိုတာကေတာ့ ဘာသာေရးတိုင္းရဲ႔ တရားကိုယ္သေဘာေတြနဲ႔ အတူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ လက္ရွိအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ စစ္အစိုးရဟာ ေဖာ္ျပပါစံနဲ႔ ကိုက္ညီမႈရွိ မရွိဆိုတာကို ေလ့လာသံုးသပ္ဖို႔ လိုလာပါတယ္။ လက္ရွိစစ္အစိုးရဟာ ျပည္သူမ်ားက ေရြးေကာက္ တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ အစိုးရမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအခ်က္မွာကတည္းက တရားမ်တ မႈမရွိတဲ့ အခ်က္နဲ႔ ျငိစြန္းေနျပီျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ျပည္သူလူထုအေပၚ ကရုဏာထားျပီး အက်ိဳး ရွိရာရွိေၾကာင္း ကို ေဆာင္ရြက္မေပးတာေၾကာင့္ပဲ ခုခ်ိန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ျပည္သူလူထုၾကီးဟာ ဘက္ေပါင္းစံုမွာ ေဘးဒုကၡေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနၾကရတာ သက္ေသပါပဲ။ အဲဒီလို အစိုးရမ်ိဳးဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႔ ဘ၀ေတြကို ေအးခ်မ္းလံုျခံဳေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ ပါဘူး။

ဗုဒၶဘာသာကို ကိုးကြယ္ေယာင္ျပျပီး သံဃာထုကိုေတာင္ ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္တဲ့ အစိုးရမ်ိဳးဟာ သာမန္ ျပည္သူ လူထုေတြအတြက္ ဘယ္လိုအာမခံခ်က္မ်ိဳးကိုပဲေပးေပး စိတ္ခ် ယံုၾကည္စရာ မဟုတ္ႏိုင္ေတာ့ ပါဘူး။ အဲဒီအျပင္ ျပည္သူလူထုကို ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ႏို္င္ျခင္း၊ ကူညီေဖးမျခင္းမရွိတဲ့အျပင္ တရားဥပေဒကို ေလးစား လိုက္နာျခင္းလည္းမရွိတဲ့ အဲဒီ အစိုးရ က သူတို႔စိတ္ၾကိဳက္ဖန္တီးေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ မူၾကမ္းကို နည္းမ်ိဳးစံုသံုးျပီး အတည္ျပဳဖို႔ ၾကိဳးစားေနတာဟာ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျပည္သူလူထုၾကီးရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ အေရးၾကီးဆံုးျပႆနာတခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပိုဆိုးတာကေတာ့ အဲဒီ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒဟာ လက္ရွိ အာဏာရွင္စစ္အစိုးရရဲ႕ အာဏာတည္ျမဲေရးကို အားေပးအတည္ျပဳေပးမယ့္ ဥပေဒ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။

ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္စဥ္ေတြမွာတုန္းက အခုလာမယ့္ေမလမွာ ဆႏၵခံယူပြဲလုပ္မယ့္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ထဲမွာ ပါတဲ့ ပညာေရးက႑နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အခ်က္၄ခ်က္ကို ေျပာျပျပီး အခ်က္၂ခ်က္ကို ေဆြးေႏြး ခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဒီတပတ္မွာ ေနာက္ထပ္အခ်က္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဆြးေႏြးေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းရဲ႕ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးတို႔ႏွင့္စပ္လ်ဉ္းသည့္ အေျခခံမူမ်ားဆိုတဲ့ အခန္းမွာ တတိယ အခ်က္အေနနဲ႔ ေဖာ္ျပထားတာက ႏိုင္ငံေတာ္သည္ အခမဲ့ မသင္မေနရ မူလတန္းစနစ္ ေဖာ္ေဆာင္မည္။ သက္ဆိုင္ရာတိုင္းရင္းသားမ်ား၏ စာေပကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာေဒသအလိုက္ သင္ၾကား ေစရန္ ျပဌာန္းေပးရမည္... လို႔ ပါပါတယ္။

ဒါဟာ မူအရေတာ့ ျပည့္စံုတဲ့ ပါရွိခ်က္ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အခမဲ့ မသင္မေနရ မူလတန္းစနစ္ Free Education ဆိုတာက အဆန္းတၾကယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံတကာပညာေရးမူေတြမွာ ဆိုရင္ မူလတန္းေတာင္မဟုတ္ဘဲ အေျခခံပညာအဆင့္ အထက္တန္းအထိကို အခမဲ့ ပညာေရးစနစ္ပါ။ ႏိုင္ငံတကာမွာ မျဖစ္မေန အေကာင္ အထည္ေဖာ္ေနတဲ့ ပညာေရးမူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက အာဏာပိုင္ေတြကေတာ့ ေရးဆြဲျပဌာန္းတဲ့ မူသာရွိျပီး အဲဒီမူကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ႔လိုက္နာ အေကာင္အထည္ေဖာ္မႈမ်ိဳး မရွိတာဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေက်ာင္းမေနႏို္င္တဲ့ ကေလးေတြ အမ်ားၾကီး ျဖစ္ေနတာပါ။

၂၀၀၅-၂၀၀၆အတြက္ ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ ယူနက္စကိုအစီရင္ခံစာမွာေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလး ေတြရဲ႕ ၄၅% က မူလတန္းေက်ာင္းကိုေတာင္ မတက္ႏိုင္ဘူးလို႔ ပါပါတယ္။ အခု ၂၀၀၆-၂၀၀၇ခုႏွစ္ေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာင္းမေနႏိုင္ဘဲ ၀မ္းေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ကေလးသူငယ္ေတြေတာင္ ပိုမ်ားလာေနပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးအားလံုး တန္းတူ ပညာသင္ႏို္င္ေရးအတြက္ အခမဲ့ပညာေရးကို ႏိုင္ငံတကာနည္းတူ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ေနာက္ေတာင္က်ေနျပီးျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလိုပဲ သက္ဆိုင္ရာတိုင္းရင္းသားမ်ား၏ စာေပကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာေဒသအလိုက္ သင္ၾကား ေစရန္ ျပဌာန္းေပးရမည္... ဆိုတာမွာလည္း တကယ့္ လက္ရွိ အေနအထားမွာကေတာ့ စစ္အစိုးရဟာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုအလိုက္ သူတို႔ေဒသေတြမွာ အသီးသီး ဖြင့္လွစ္သင္ၾကားေနတဲ့ ဘာသာစာေပ ယဉ္ေက်းမႈေက်ာင္းေတြကို ဖြင့္ခြင့္မျပဳပါဘူး။ လူမ်ိဳးစုအလိုက္ က်င္းပတဲ့ ရိုးရာဓေလ့ပြဲလမ္း အထိမ္းအမွတ္ အခမ္းအနားေတြကို က်င္းပခြင့္ မေပးပါဘူး။ ပိတ္ပင္တားျမစ္ဖမ္းဆီးအေရးယူတာေတြေတာင္ လုပ္ေနတာပါ။ ဒါဟာ စစ္အစိုးရရဲ႔ သေဘာထားအမွန္လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲလို မူနဲ႔အလုပ္ ကြာဟ ျခားနားလြန္းတဲ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ေထာက္ခံလိုက္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ တရားမ၀င္အုပ္ခ်ဳပ္ေနမႈကို လူထုၾကီးက တရား၀င္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေပးလိုက္တာ ျဖစ္သြားမွာပါပဲ။

ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံတႏိုင္ငံ ထူေထာင္ေရးမွာ ပညာေရးက႑ဟာ အဓိကတည္ေဆာက္ရမယ့္ အေျခခံမ႑ိဳင္ၾကီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၂ေနာက္ပိုင္း တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ လက္ေအာက္က စျပီး ခု လက္ရွိစစ္အစိုးရရဲ႕ လက္ထက္အထိ ၄၅ႏွစ္ေက်ာ္ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အေျခအေန ဆိုးဆိုးရြားရြား ယိုယြင္း ဆုတ္ယုတ္သြားရတာဟာ ပညာေရးက႑ကို ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္မေပးတဲ့အျပင္ ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ကို ဟန္႔တား ပိတ္ဆို႔ခံရတာေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၈၈ေနာက္ပိုင္း တရားမ၀င္စစ္အစိုးရလက္ထက္မွာေတာ့ ပညာေရးက႑ဟာ လံုးလံုး ယိုယြင္းသြားေအာင္ အဖ်က္ဆီးခံရတယ္လို႔ကို ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲလို ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ပ်က္စီးေစခဲ့တဲ့အစိုးရမ်ိဳးကို ဆက္ျပီး သက္တမ္းရွည္ေအာင္ အတည္ျပဳ ေပးရာေရာက္မယ့္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ကန္႔ကြက္မွသာ လြတ္လပ္ ပြင့္လင္းျပီး အနာဂတ္အတြက္ အာမခံခ်က္ရွိတဲ့ ပညာေရးမ်ိဳးကို ထူေထာင္ခြင့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွပဲ ပညာေရးက႑တိုးတက္မႈအေပၚ တည္မွီေနတဲ့ ႏို္င္ငံဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေရးကိုလည္း ေသေသ ခ်ာခ်ာ တည္ေဆာက္ႏိုင္မွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

၂၄၊၀၃၊၀၈။

Friday, April 18, 2008

ကန္႔ကြက္ရမယ့္ အေျခခံဥပေဒ

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးအေျခေန ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္းေနရတဲ့ အဓိကျပႆနာဟာ ႏိုင္ငံဆင္းရဲလို႔မဟုတ္ဘဲ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႔ လ်စ္လ်ဴရႈမႈေတြေၾကာင့္သာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို ဒီပညာေရးအပတ္စဥ္က႑ကေန အမ်ားၾကီး ေဆြးေႏြးတင္ျပခဲ့ျပီးပါျပီ။ အထူးသျဖင့္ ၁၉၈၈ေနာက္ပိုင္း အာဏာသိမ္းအစိုးရလက္ထက္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အဘက္ဘက္က ယိုယြင္းဆုတ္ယုတ္သြားမႈနဲ႔အတူ ပညာေရးအဆင့္အတန္းကလည္း တရွိန္ထိုးက်ဆင္း သြားခဲ့ ရတယ္ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ခုေတာ့ အဲဒီ အာဏာသိမ္း တရားမ၀င္အစိုးရကပဲ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႕ အေျခခံအုတ္ျမစ္ျဖစ္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို စိတ္ၾကိဳက္ ေရးဆြဲခဲ့ျပီး အတည္ျပဳျပဌာန္းဖို႔လည္း ၾကိဳးစားပါေတာ့မယ္။ ဒီေနရာမွာ လက္ရွိ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒကို ေသေသခ်ာခ်ာ သံုးသပ္ဖို႔ လိုလာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံ အမွန္တကယ္ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေရးမွာ ပညာေရးဟာ အဓိကက်တဲ့ အခန္းက႑မွာ ရွိေနတာမို႔လို႔ အခု ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒသစ္ကို ေရးဆြဲရာမွာ ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ဘယ္လိုအာမခံခ်က္မ်ိဳးေတြ ထည့္သြင္း ေရးဆြဲထားသလဲဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာသံုးသပ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ျပႆနာက ျပည္သူေတြရဲကဆႏၵကို ခံယူရမယ့္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ျပည္သူေတြ နားလည္ ေအာင္ တရား၀င္ ခ်ျပ ရွင္းလင္းတာမ်ိဳး ခုခ်ိန္ထိ မလုပ္ေသးတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ထဲက ပညာေရးက႑နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ေဖာ္ျပထား ခ်က္ေတြကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။


ျပီးခဲ့တဲ့ တပတ္ကေတာ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒထဲမွာ ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ လြတ္လပ္စြာ ပညာသင္ခြင့္ ဆိုတာ မပါ၀င္ေၾကာင္း ေျပာခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒရဲ႔ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးတို႔ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ အေျခခံမူမ်ားဆိုတဲ့ အခန္းမွာ
(က) ႏိုင္ငံေတာ္သည္ ျပည္သူမ်ား၏ ပညာေရး က်န္းမာေရး တိုးတက္ေစေရးအတြက္ အေလးထား ေဆာင္ရြက္မည္။
(ခ) ႏိုင္ငံေတာ္သည္ ျပည္သူမ်ား၏ ပညာေရးႏွင့္ က်န္းမာေရးတို႔တြင္ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူမ်ားက ပါ၀င္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္မည့္ဥပေဒ ျပဌာန္း ေဆာင္ရြက္မည္။
(ဂ) ႏိုင္ငံေတာ္သည္ အခမဲ့ မသင္မေနရ မူလတန္းစနစ္ ေဖာ္ေဆာင္မည္။
(ဃ) ႏိုင္ငံေတာ္သည္ ဘက္စံုအေတြးအေခၚ အယူအဆ မွန္ကန္၍ အက်င့္စာရိတၱ ေကာင္းမြန္ျပီး ႏိုင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္ေရး အတြက္ အက်ိဳးျပဳမည့္ ေခတ္မီပညာေရးစနစ္ ေဖာ္ေဆာင္မည္။
လို႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံက အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း တင္ျပခ်က္ေတြကေတာ့ ေစ့ေစ့စံုစံု ရွိသလိုပါပဲ။ ေရွ႔ပိုင္းေဆာင္းပါးေတြမွာ ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးျပီးသားျဖစ္တဲ့ ပညာေရး ႏွစ္ရွည္စီမံကိန္းလိုပါပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာက မူေတြခ်မွတ္ထားတာသာ ရွိျပီး လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္မႈ မရွိတာကသာ ျပႆနာျဖစ္ေနတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ တခ်ိန္က အေရွ႔ေတာင္အာရွမွာ အေကာင္းဆံုး ပညာေရး အဆင့္ကို ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ အဆိုးဆံုးအဆင့္ကို ထိုးက်သြားခဲ့ရတာပါပဲ။

ျပီးခဲ့တဲ့ တပတ္မွာ ေဆြးေႏြးတင္ျပခဲ့သလိုပဲ "ႏိုင္ငံေတာ္သည္ ျပည္သူမ်ား၏ ပညာေရး က်န္းမာေရး တိုးတက္ေစေရးအတြက္ အေလးထားေဆာင္ရြက္မည္" လို႔ ေဖာ္ျပေပမဲ့ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရး တိုးတက္ေခတ္မီဖို႔အတြက္ တကယ္လိုအပ္တဲ့ ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ကိစၥကို ေဖာ္ျပမထားပါဘူး။ ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ဟာ ေခတ္မီတိုးတက္တဲ့ ပညာေရးျဖစ္ဖို႔အတြက္ အေရးၾကီးတဲ့ လိုအပ္ခ်က္ပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၁၉၆၂ခုႏွစ္ ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရတက္စဉ္ကတည္းက ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ကို တားျမစ္ခံရတဲ့ အတြက္ ေက်ာင္းသားေတြက ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ကို ေတာင္းဆိုခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီေတာင္းဆိုမႈ ေၾကာင့္ပဲ 7 July လို႔ ထင္ရွားတဲ့ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈၾကီး ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန္းကလည္း အာဏာရွင္အစိုးရက ေတာင္းဆိုမႈကို ေျဖရွင္းမေပးဘဲ ပစ္ခတ္ သတ္ျဖတ္ ႏွိမ္နင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အာဏာရွင္အလိုက် ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ ပညာေရးစနစ္ ကသာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ၾကီးစိုး ထားခဲ့တာပါ။

၁၉၇၄ခုႏွစ္မွာ အာဏာရွင္အလိုက် ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒၾကီး ျပဌာန္းခံရျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀လွတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဟာ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုးႏိုင္ငံအျဖစ္ ေၾကျငာရတဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲလိုပဲ ပညာေရးအရာမွာလည္း နိမ့္က် ပ်က္စီး သြားခဲ့ရပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ပညာသင္ၾကား ခြင့္ မရွိတဲ့အျပင္ ႏိုင္ငံတကာ ျပင္ပ ဗဟုသုတေတြကို ေလ့လာခြင့္ မရဘဲ ပိတ္ဆို႔ခံထားရတဲ့ ဆိုးက်ိဳးဆက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာက ပညာေရးကို ျပည္နယ္အလိုက္ အာဏာခြဲေ၀ဖန္တီးခြင့္ေပးထားတာပါ။ ဒါဟာ ျပည္နယ္ အလိုက္ ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ ရွိႏိုင္တဲ့ သေဘာပါ။ ၁၉၇၄ အေျခခံဥပေဒမွာေတာ့ ပညာေရးက႑ကို ျပည္နယ္အလိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ ေစတာမ်ိဳးမပါေတာ့ဘဲ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီက ဗဟိုကေန ဦးစီး ခ်ဳပ္ကိုင္တဲ့စနစ္ကို သံုးျပီး ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ကို ကိုင္တြယ္ ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ပညာေရးထဲမွာ တပါတီစနစ္ကို မိႈင္းတိုက္သြပ္သြင္းတဲ့ အယူအဆေတြ ထည့္လာျပီး ေက်ာင္းသားေတြကို လိုသလို ပံုသြင္းယူလာခဲ့တာပါ။

ခု စစ္အစိုးရက ဦးစီးျပီး ေရးဆြဲတဲ့ အေျခခံဥပေဒမွာေတာ့ အခ်က္(ခ)မွာ
"ႏိုင္ငံေတာ္သည္ ျပည္သူမ်ား၏ ပညာေရးႏွင့္ က်န္းမာေရးတို႔တြင္ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူမ်ားက ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္ မည့္ ဥပေဒျပဌာန္း ေဆာင္ရြက္မည္" လို႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကို ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဒီဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ပါ ေဖာ္ျပထားခ်က္ဟာ ေကာင္းတဲ့အခ်က္လို႔ ဆိုရမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ ကေတာ့ အဲဒီဥပေဒကို ေရးဆြဲတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြကပဲ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြရဲ႔ ပညာသင္ခြင့္ေတြကို ပိတ္ပင္တားျမစ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ မိခင္ ဘာသာစကား၊ စာေပ၊ ယဉ္ေက်းမႈနဲ႔ ရိုးရာဓေလ့ထံုးစံေတြကို သင္ၾကားခြင့္မေပးရံုသာမကဘဲ ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ခြင့္၊ လက္ဆင့္ကမ္း ထိန္းသိမ္းခြင့္ေတြကိုပါ ခြင့္မျပဳဘဲ ဟန္႔တား ပိတ္ပင္ အေရးယူတာေတြ လုပ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲလို အာဏာပိုင္ေတြက လိုအပ္သလို ျပဌာန္းမယ့္ ဥပေဒဆိုတာ တရားမ်တမႈ မရွိႏိုင္ပါဘူး။

ပိုဆိုးတာကေတာ့ အဲဒီ အေျခခံဖြဲ႔စည္းပံုဥပေဒအရဆိုရင္ အဓိကက်တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္း ေတြကို စစ္တပ္ကသာ ရယူႏိုင္မွာျဖစ္ျပီး ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ မႏွစ္သက္တဲ့ အခ်က္ေတြကို အလြယ္တကူ ေတာင္းဆိုျပင္ဆင္ခြင့့္လည္း မရွိပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒသာ အတည္ျပဳျပဌာန္းျဖစ္သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တကယ္တမ္း အနာဂတ္ကို အသိပညာ အတတ္ပညာ အလိမ္မာ ေတြနဲ႔ရင္းျပီး တည္ေဆာက္ ၾကရမယ့္ေနရာမွာ နိမ့္ပါးေအာက္က်တဲ့ အနာဂတ္ကိုသာ အမိန္႔အာဏာနဲ႔ မတရားသျဖင့္ ဖိႏွိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခံရရင္းနဲ႔ တည္ေဆာက္သြားၾကရဦးမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေနာက္လာမယ့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ေတာ့ သိပ္ အႏၱရာယ္ ၾကီးတဲ့ကိစၥပဲျဖစ္တာမို႔ ဒီဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒဟာ ျပည္သူလူထုၾကီးအေနနဲ႔ လက္မခံသင့္တဲ့ အခ်ဳပ္အေႏွာင္တခုသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေမျငိမ္း
၁၈၊၀၃၊၀၈။


Wednesday, April 9, 2008

နအဖရဲ႔ Constitution နဲ႔ ပညာေရးက႑

လာမယ့္ သင္ရိုးသစ္မွာ ေခတ္မီတဲ့ သင္ရိုးေတြ ျဖည့္စြက္မယ္လုိ႔ ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာနက ေျပာထားတာမို႔လို႔ လူမႈေရးရာသင္ရိုးမွာ ဘယ္လိုသင္ခန္းစာေတြ ျပ႒ာန္းမွာလဲ ဆိုတာဟာ စိတ္၀င္စားစရာပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ပညာေရးလိုအပ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး လက္ရွိအာဏာပိုင္ေတြ ေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို စဥ္းစားသံုးသပ္ဖို႔ လိုလာပါတယ္။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေမလမွာ ျပည္သူ လူထုရဲ့ ဆႏၵကို ခံယူမယ္ဆိုတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ မူၾကမ္းရဲ့ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးႏွင့္ စပ္လ်ဉ္းသည့္ အေျခခံမူမ်ား အခန္းရဲ႕ အခ်က္(က)မွာေတာ့ "ႏုိုင္ငံေတာ္သည္ ျပည္သူမ်ား၏ ပညာေရးႏွင့္ က်န္းမာေရး တုိးတက္ေစဖုိ႔အတြက္ အေလးထား ေဆာင္ရြက္မည္"လုိ႔ ပါပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေဖာ္ျပထားခ်က္ဟာ အၾကမ္းဖ်င္းဆန္လြန္းတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ လက္ရွိအေျခအေနမွာ ပညာေရးေရာ က်န္းမာေရးမွာပါ ဆိုးဆိုးရြားရြား ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္း ေနပါတယ္။ ပညာေရးသီးသန္႔အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ေခတ္မီပညာေရး၊ တိုးတက္တဲ့ ပညာေရး ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ အစိုးရအေနနဲ႔ အေထာက္အပံ့ေပးရမယ့္ က႑ေတြ၊ အစိတ္အပိုင္းေတြကို တိတိက်က် ရည္ၫႊန္းထည့္ေပးဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ဥပမာ-ေက်ာင္းအေဆာက္အဦး လိုအပ္ခ်က္၊ သင္ေထာက္ကူ ပစၥည္းလိုအပ္ခ်က္၊ ဆရာဆရာမ လိုအပ္ခ်က္၊ သင္ၾကားေရးနည္းပညာဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ လြတ္လပ္စြာ ပညာသင္ယူခြင့္ ေတြအတြက္ ဘယ္လို ေဆာင္ရြက္ေပးမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို တိတိက်က် ထည့္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံအတြက္ အေရးပါလွတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ တစ္ရပ္အေနနဲ႔ ဒီလို လစ္ဟာ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိေနတာဟာ အနာဂတ္အတြက္ ျပႆနာႀကီးတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ အားနည္းခ်က္ရွိေနတာေၾကာင့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဒီမိုကေရစီနည္းက်က် ေတာင္းဆိုတာ၊ ျပဳျပင္တာ၊ ေ၀ဖန္သံုးသပ္တာေတြ လုပ္ရတဲ့အခါ ျပည္သူလူထုဘက္က ခိုင္ခိုင္လံုလံုမရွိသလို ျဖစ္ေနႏုိင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒရဲ့ အားနည္းခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒထဲမွာ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တိတိက်က် ေဖာ္ျပထားမႈ မရွိတဲ့အတြက္ ဒါဟာ ေ၀ဖန္ ေထာက္ျပရမယ့္ အခ်က္ပါပဲ။

လက္ရွိ အာဏာပုိင္ေတြဟာ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံအတြက္ အေရးပါလွတဲ့ ပညာေရးက႑ကို အလုပ္ျပရံု ထည့္သြင္းေပးထားသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပညာေရးက႑ထဲမွာ အေရးၾကီးဆံုးလိုအပ္ခ်က္က ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ (Acedamic Freedom)ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ ပညာေရးဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ အျပည့္အ၀ ေပးထားရတာျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေက်ာင္းထဲ အတန္းထဲ ေတြမွာ ကိုယ့္အတန္းရဲ့ ေက်ာင္းသား ကုိယ္စားလွယ္ကေန စၿပီး ပါေမာကၡ၊ လႊတ္ေတာ္ အမတ္၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္၊ ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတအထိကို ကိုယ့္အျမင္နဲ႔ လြတ္လပ္စြာ ေ၀ဖန္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ အတန္းစည္းကမ္း၊ ေက်ာင္းစည္းကမ္း ကေန စၿပီး ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒအထိ မိမိ သေဘာဆႏၵ အျမင္အတိုင္း ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးေျပာဆိုခြင့္ ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို သူတို႔ေတြ႔ၾကံဳၾကရမယ့္ လက္ေတြ႔ေလာကနဲ႔ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ အဆက္အစပ္ကို ေက်ာင္းစာသင္ခန္းထဲကေန ေလ့က်င့္ေပးတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏုိင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုတာဟာ ျပည္သူလူထုက ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ေတြက ၀ုိင္း၀န္းစဥ္းစားၿပီး လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေဆြးေႏြး တုိင္ပင္ ေရးဆြဲ ရတဲ့ အေရးပါလွတဲ့ အေျခခံအေဆာက္အအံုႀကီး တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ျမန္မာႏုိင္ငံမွာကေတာ့ ျပည္သူေတြေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသိတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ ဆိုသူေတြက ႏႈတ္ပိတ္ ေခါင္းညွိတ္ ေထာက္ခံထားရတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီအျပင္ ျပည္သူ႔ရဲ့ ဆႏၵကို ခံယူၿပီးမွ ျပည္သူေတြ သေဘာက် ေထာက္ခံမွ အတည္ျပဳ ျပဌာန္းႏုိင္မွာ ျဖစ္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ မူၾကမ္းကို ေ၀ဖန္ရင္ အေရးယူအျပစ္ေပးမယ္လုိ႔ ျခိမ္းေျခာက္ေနပါတယ္။ တကယ္လည္း ဖမ္းဆီး အျပစ္ေပး တာေတြ လုပ္ေနပါတယ္။
အဲဒီလို မတရားအစိုးရမ်ိဳးက ေရးဆြဲျပဌာန္းတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒဟာ ျပည္သူလူထု အမ်ားရဲ့ ဆႏၵကို ကိုယ္စားျပဳႏုိင္ဖုိ႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အဲဒီလိုပဲ အာဏာပုိင္ေတြရဲ့ လႊမ္းမိုးမႈနဲ႔ ေရးဆြဲရတဲ့ ပညာေရးသင္ရိုးဟာလည္း လြတ္လပ္မႈမရွိႏုိင္တာမို႔ ေခတ္နဲ႔အညီ ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ပညာေရး ျဖစ္ဖုိ႔ဆိုတာကိုလည္း ေမ်ာ္လင့္လုိ႔ မရပါဘူး။ တကယ္တမ္း ေခတ္နဲ႔အညီ ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ ပညာေရး ျဖစ္ဖုိ႔ဆိုရင္ သိပၸံနဲ႔ နည္းပညာဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္ေတြကိုသာမက လူမႈေရးရာဘာသာရပ္လို ၀ိဇာ ဘာသာရပ္ေတြရဲ့ သင္ရိုးေတြကိုပါ ေခတ္နဲ႔ အမီ လုိက္ႏိုင္ေအာင္ ျပ႒ာန္းရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံေတြမွာကေတာ့ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ၊ စာသင္ခန္းထဲမွာ၊ ျငင္းခုန္ခ်က္ စာတမ္း (Argument Paper) ေတြေရးၾက၊ က်ဘမ္း စကားေျပာပဲြေတြ လုပ္ၾက၊ အျပန္အလွန္ စကားစစ္ထုိးပြဲ (Debate)ေတြ လုပ္ၾကနဲ႔၊ ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ကို အျပည့္အ၀ခံစားခြင့္ရေနၾကပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေက်ာင္းသား ေတြမွာေတာ့ ေက်ာင္းသားတိုင္း ခံစားခြင့္ရွိတဲ့ ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ကို ဆံုးရႈံးေနရရုံ သာမကဘဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္အေရးပါလွတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအျခခံဥပေဒကိုေတာင္ ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြး ပိုင္ခြင့္ မရွိဘဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ပညာေရးက႑ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ အေရးပါလွတဲ့ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ အာမခံမႈမ်ိဳးေပးမထားတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ေထာက္ခံဖုိ႔ဆိုတာဟာ ျပည္သူ လူထုႀကီးအေနနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ထည့္သြင္းသံုးသပ္စဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေမျငိမ္း
၁၀၊၃၊၀၈။

Tuesday, February 19, 2008

ပညာေရးနဲ႔ Good Citizen

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စက္တင္ဘာလတုန္းက ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဒီဆႏၵျပပြဲၾကီးမွာ ထူးျခားတာက လမ္းေလွ်ာက္ၾကသူ လူထုေတြကို သာမန္ အရပ္၀တ္ေတြပဲျဖစ္တဲ့ စြမ္းအားရွင္ဆိုသူေတြက ၀င္ေရာက္ ရိုက္ႏွက္ ဖမ္းဆီးတာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ျပည္သူလူထုအခ်င္းခ်င္း စိတ္၀မ္းကြဲေအာင္ ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ လွည့္ကြက္ တခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလွည့္ကြက္ကိုလည္း ႏိုင္ငံသားေကာင္းမပီသတဲ့သူတခ်ိဳ႕က ဆရာဆိုးတပည့္ ပီသစြာ လိုက္နာခဲ့တာမို႔ ျမန္မာႏို္င္ငံရဲ႕ အထြတ္အျမတ္ ရတနာတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔အတူ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူလူထုေတြ ေသေၾကပ်က္စီးခဲ့ၾကရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္သူဆိုတာဟာ ျပည္သူလူထုအတြက္ေတာ့၊ အမိ အဘ ဆရာသမားသဖြယ္ အားကိုး အားထားျပဳရမယ့္သူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိဘေတြ ဆရာေတြလို စံျပဳရမယ့္ အဲဒီ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ယွဥ္တဲ့ ပညာရည္ ျပည့္၀တဲ့သူျဖစ္ရပါမယ္။ ႏို္င္ငံေကာင္းက်ိဳး၊ ျပည္သူလူထုေကာင္းက်ိဳးကို လိုလား ေဆာင္ရြက္သူ ျဖစ္ရပါမယ္။ မင္းဆိုတာဟာ တိုင္းသူျပည္သားရဲ႔ စိတ္ႏွလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္ ေအးခ်မ္းေအာင္ တရားသျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏို္င္သူျဖစ္ရပါမယ္ဆိုတာကို အလံုးစံုကို သိျမင္ ဆင္ျခင္ႏို္င္စြမ္းတဲ့ သဗၺညဳတဥာဏ္ရွင္ ဗုဒၶျမတ္စြာက အုပ္ခ်ဳပ္သူ မင္းတို႔ က်င့္ၾကံရမယ့္ တရားအျဖစ္ ေဟာၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ အလိုအရေတာ့ ျပည္သူလူထုရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ေအာင္ မအုပ္ခ်ဳပ္ႏို္င္ရင္ ‘မင္း’ မဟုတ္ေတာ့ ပါဘူး။ ဒါဟာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ရဲ႕ အေျခခံသေဘာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူကမွ ပညာမျပည့္၀၊ ႏွလံုးမလွဘူးဆိုရင္ေတာ့ ျပည္သူလူထုဟာ ၾကီးမားတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ၾကံဳၾကရတာပါပဲ။ အဲဒီအျပင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူက မင္းဆိုး မင္းညစ္ ျဖစ္တဲ့အခါ ႏို္င္ငံအတြင္းမွာ အၾကမ္းဖက္၀ါဒထြန္းကားလာပါတယ္။ အဲဒီ ျပႆနာရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ကိုလည္း ျပည္သူလူထုကပဲ ခါးစည္း ခံလာၾကရ တတ္ပါ တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ႏိုင္ငံေတြမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဟာ ၊ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ ယွဥ္တဲ့ ဥာဏ္ အေျမာ္အျမင္၊ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာေတြ ရွိဖို႔က အဓိကအက်ဆံုး လိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္လာတာပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းျဖစ္ျပီး ျမန္မာ့ဂုဏ္ေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ၾကီးလည္းျဖစ္တဲ့ ပန္းတေနာ္ ဦးသန္႔ရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြနဲ႔ပဲ ဆက္ျပီး ကိုးကားေဆြးေႏြးသြားခ်င္ပါတယ္။ ျပီးခဲတဲ့တပတ္မွာ ႏုိင္ငံတႏို္င္ငံ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ဖို႔အတြက္ဆိုရင္ အဲဒီႏုိ္င္ငံရဲ႕ ပညာေရးဟာ ႏိုင္ငံသားေတြကို ႏွလံုးရည္ျပည့္၀တဲ့ ျပည္သူ ျပည္သားေကာင္း (Good Citizen) ပီသေအာင္ ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ေပးတဲ့ ပညာေရးျဖစ္ရမယ္လို႔ ေရးသားခဲ့တဲ့ ဦးသန္႔ရဲ႔ ေဆာင္းပါးကို ေဆြးေႏြးတင္ျပခဲ့ပါတယ္။

တကယ္လည္း အနာဂတ္ႏိုင္ငံကို ေခါင္းေဆာင္ၾကရမယ့္ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံသားေကာင္းပီသမႈ ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာနားလည္မွပဲ အၾကမ္းဖက္၀ါဒကို က်င့္သံုးတဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ကို လက္သင့္မခံၾကရဘူးဆိုတာကို သေဘာေပါက္ ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလိုပဲ ႏိုင္ငံသားေကာင္း အျဖစ္ ေနထိုင္နည္းကို သိမွပဲ၊ လူအခ်င္းခ်င္း တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့၊ ငဲ့ညွာရိုင္းပင္းတတ္တဲ့ အသိပညာနဲ႔အတူ မတရားတဲ့ အမိန္႔အာဏာေတြကို လက္မခံရဘူး ဆိုတဲ့ ဥာဏ္ပညာမ်ိဳးေတြ ရွိလာမွာျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို ႏိုင္ငံသားေကာင္းျဖစ္လာေအာင္ တာ၀န္ယူ သင္ျပေပးရတဲ့ ဆရာဆရာမေတြကိုယ္တိုင္လည္း ႏိုင္ငံသားေကာင္း ပီသ ဖို႔လိုပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဦးသန္႔က Civic Education ကို သင္ၾကားတဲ့ ဆရာေတြမွာ ရွိရမယ့္ အရည္အခ်င္းေတြကို သံုးသပ္တင္ျပခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူမွန္သမ်မွာ ရွိရမယ့္ အရည္အခ်င္းေတြလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဦးသန္႔ရဲ႕ေဆာင္းပါးအရေျပာရရင္.. ေခါင္းေဆာင္ေနရာမွာ ရွိတဲ့သူေတြ၊ ဆရာေတြဟာ နမူနာယူရေလာက္တဲ့ အက်င့္စာရိတၱေကာင္း ရွိဖို႔ လိုပါတယ္။ တည္ၾကည္သန္႔ရွင္းစြာ ေနထိုင္တတ္ရမယ္၊။ သာယာေခ်ငံေသာ စကားကို ဆိုတတ္ရမယ္၊ အေထြေထြ ဗဟုသုတနဲ႔လည္း ျပည့္စံုရမယ္၊ ေခတ္မီရမယ္၊ စာစံုဖတ္ရမယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါကလည္း ဆရာျဖစ္သူ... တနည္းအားျဖင့္.. ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူက ေခတ္မီဗဟုသုတနဲ႔ ျပည့္စံုမွပဲ လက္ခံသင္ယူသူေတြ.. ေနာက္လိုက္ေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ဗဟုသုတေတြကို ျပန္လည္ျဖန္႔ျဖဴး ပို႔ခ်ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အခု ျမန္မာႏိုင္ငံမွာကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာေတြဟာ စား၀တ္ေနေရးဖိစီးမႈဒဏ္နဲ႔၊ အလုပ္ခ်ိန္ မတန္တဆ ေပးေနၾကရတဲ့ ဒဏ္ေတြေၾကာင့္မို႔လို႔၊ စာဖတ္ခ်ိန္ေတာင္ မယူႏို္င္ၾကရတဲ့အေျခေနေတြ ျဖစ္ေနရတာပါ။ အဲဒီအျပင္ လစာမလံုေလာက္မႈေၾကာင့္ တရားမ၀င္ က်ဴရွင္ျပတဲ့အလုပ္ေတြကို ခိုးလုပ္ေနၾကရတာမို႔ စာရိတၱ ေတြပါ အထိပါးခံရသလို ျဖစ္ေနၾကရတာပါ။

ဦးသန္႔ရဲ႕အဆိုအရဆိုရင္ ဆရာဟာ ႏိုင္ငံေရးပါတီစြဲ ကင္းရမယ္လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။ တကယ္လို႔ ဆရာက ႏုိင္ငံေရးပါတီစြဲရွိခဲ့ရင္ သူသင္ရတဲ့ေက်ာင္းသားကိုပါ သူယံုၾကည္တဲ့ ပါတီအယူအဆေတြ သြပ္သြင္းမိတတ္ တယ္လို႔လည္း ေျပာထားပါတယ္။ ဒါဟာ ဒီမိုကေရစီပညာေရးက်င့္စဥ္ေတြထဲမွာပါတဲ့ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ ေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာအယူ၀ါဒေတြ အတင္းအက်ပ္ မသြပ္သြင္းသင့္ဘူးဆိုတဲ့ အတိုင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္မွာလည္း လက္ရွိျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စစ္အစိုးရက လြဲမွားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးမိႈင္း တိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာမ်ိဳးေတြကို ျပဌာန္းထားတာမို႔ ဆရာေတြကလည္း အဲဒီ သင္ခန္းစာေတြကိုပဲ သင္ေပးေနၾကရပါတယ္။ အဲဒီအျပင္ ပညာေရးနဲ႔ မသက္ဆိုင္တဲ့ ၾကံ့ဖြံ႔လို အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳးေတြကို ဆရာေတြေရာ ေက်ာင္းသားေတြပါ ၀င္ျပီး လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ေပးေနရတာဟာ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္နဲ႔ အလွမ္းေ၀းေနေသးတယ္ဆိုတာကို သက္ေသ ျပေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဦးသန္႔ကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာတေယာက္မွာ အလိုအပ္ဆံုးအခ်က္က မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ထက္သန္ဖို႔ပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆရာျဖစ္သူက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ထက္သန္မွ ႏိုင္ငံနဲ႔ ႏိုင္ငံသားေတြအေပၚ ေစတနာရွိမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ တကယ္လည္း အဲဒီအခ်က္ဟာ ေခါင္းေဆာင္ လုပ္သူူေတြမွာ ရွိရမယ့္ အဓိကက်လွတဲ့ လိုအပ္ခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို တိုးတက္ၾကီးပြားေစလိုစိတ္၊ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာေစလိုစိတ္ေတြ ရွိဖို႔ဆိုတာ ဟာ ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ အေျခခံရွိမွပဲ ျဖစ္မွာပါ။ အဲလိုမွပဲ ဆရာေကာင္းပီသစြာနဲ႔ တပည့္ေကာင္းေတြကို ႏိုင္ငံသားေကာင္းေတြအျဖစ္ ပ်ိဳးူေထာင္ေမြးထုတ္ႏို္င္မွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေဟာင္း ျမန္မာ့ဂုဏ္ေဆာင္ ပန္းတေနာ္ဦးသန္႔က ေက်ာင္းပညာေရးထဲကေန ႏို္င္ငံသားေကာင္းေတြေမြးထုတ္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ကို ေဆြးေႏြးထားတာဆိုေပမဲ့လို႔ တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံသားေကာင္းပီသဖို႔ အေလ့အက်င့္ ဆိုတာ လူ႔ေဘာင္ေလာကတခုလံုးမွာကို သင္ယူက်င့္ၾကံေနဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတဲ့ အထိေရာက္ေအာင္ ဆရာၾကီးက အက်ယ္တ၀င့္ သံုးသပ္ျပခဲ့တာပါ။ ဒါဟာ ႏိုင္ငံေကာင္း တႏိုင္ငံျဖစ္ဖို႔ ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံသားေကာင္းပီသဖို႔လိုသလို လူထုေရွ႕ေဆာင္ရမယ့္ ေခါင္းေဆာင္ လုပ္သူေတြကိုယ္တိုင္လည္း ႏိုင္ငံသားေကာင္း ပီသဖို႔လိုတယ္ ဆိုတာကိုပါ ဆရာၾကီးဦးသန္႔ရဲ႕ေဆာင္းပါးက ေဖာ္ျပေနတာျဖစ္ပါတယ္ ။

ေမျငိမ္း(၁၆၊၁၀၊၀၇)

Tuesday, January 29, 2008

ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရးဆိုတာ

လြတ္လပ္ေရးဖခင္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အျမင္ကို "ေက်ာင္းသား၀တၱရား" ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီေဆာင္းပါးကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ေက်ာင္းသား သမဂၢဥကၠဌ လုပ္ေနတဲ့ အသက္ ၂၀ေက်ာ္ အရြယ္ေလာက္မွာတုန္းကတည္းက ေရးခဲ့တာ ျဖစ္ေပမဲ့ ခုလက္ရွိ မ်က္ေမွာက္ေခတ္နဲ႔ လာျပီး ကိုက္ညီ ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက အဲဒီေဆာင္းပါးမွာ

“အျမင္က်ယ္က်ယ္ ၾကည့္ေလ့ရွိေသာ သူတို႔သည္ ေက်ာင္းသား ဆိုသည္မွာ အတန္းစာက်က္၍ စာေမးပြဲေအာင္ရံုမွ်ဟူေသာ အမ်ားအယူအဆ၏ တိမ္ျခင္း၏အျဖစ္ကို သိရွိၾကေလျပီ။ ထိုအယူအဆကား ေခတ္ေအာက္ က်သည့္ အယူမွ်သာ ျဖစ္ေပသည္”
လို႔ ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါဟာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ပညာတတ္ေျမာက္မႈကို စာေမးပြဲတခုတည္းနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ျခင္းက မမွန္ကန္ဘူး ဆိုတာကို ေ၀ဖန္ထားတာပါပဲ။

ဒါျဖင့္ ပညာတတ္ေျမာက္မႈကို ဘာနဲ႔ တိုင္းတာအေျဖရွာသလဲဆိုတာကိုလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက အဲဒီေဆာင္းပါးမွာ ထည့္ေျပာထားပါတယ္။

“ပညာေရးကို ကၽြမ္းက်င္ေသာ ကမၻာ့ပညာရွိတို႔သည္ ေလာကေရး ဓမၼေရးျပႆနာအရပ္ရပ္တို႔ကို စိစစ္ ေ၀ဖန္ ေျဖရွင္းတတ္ေသာပညာ ႏွင့္ စာအုပ္ေပစာကို အံ၍ရေသာ အမွတ္သညာ ႏွစ္ရပ္ ကို ခြဲျခား၍ ထားေလသည္”
လို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ပညာသိနဲ႔ သညာသိကို ခြဲျပခဲ့ပါတယ္။ ‘သညာသိ’ဆိုတာက အလြတ္က်က္မွတ္ျပီး သိထားတဲ့ သာမန္ ဥာဏ္ရည္ပါ။ ‘ပညာသိ’ဆိုတာကေတာ့ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ေ၀ဖန္ႏို္င္စြမ္းရွိတဲ့ ထိုးထြင္း ဥာဏ္ရည္ပါပဲ။ တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ ဒါဟာ စာသင္သားေတြကို ေ၀ဖန္ သံုးသပ္ တတ္ေအာင္ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ ခ်င့္ခ်ိန္တတ္ေအာင္ စာသင္ခန္းကေန ပညာေရးကေန ေလ့က်င့္ သင္ၾကား ေပးသင့္တယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါပဲ။

တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ ဒါဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို လြတ္လပ္စြာ ေတြးေတာ ၾကံစည္ ေျပာဆိုခြင့္၊ ေ၀ဖန္ သံုးသပ္ ေဆြးေႏြးခြင့္ ေပးဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ အဲဒါဟာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ျဖစ္သလို ဒီမိုကေရစီပညာေရး စနစ္ ထဲက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အေျခခံ ေက်ာင္းသား အခြင့္အေရးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေကာင္း အျဖစ္ တည္တံ့ေအာင္ ထိန္းႏိုင္ဖို႔ အတြက္ လူငယ္ ေက်ာင္းသားေတြကို ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ ယဥ္ပါးေအာင္ စာသင္ခန္းထဲမွာ ေလ့က်င့္ ပ်ိဳးေထာင္ ေပးတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကေတာ့

“ယေန႔ျဖစ္ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ နက္ျဖန္ ျပည္ၾကီးသားမ်ား ျဖစ္ၾက၏ဟု ဆိုရိုးစကား ရွိ၏၊ သို႔ျဖစ္ရာ ျပည္ၾကီးသားတို႔၏ အဂၤါ လကၡဏာႏွင့္ ညီေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္နည္း၊ မိမိအခြင့္အေရးအတြက္ တိုက္ခိုက္နည္း၊ စကားေျပာနည္း၊ စည္းကမ္းေသ၀ပ္နည္း၊ ကိုယ္လက္က်န္းမာေရး စသျဖင့္ နည္းမ်ိဳးစံုေအာင္ အသင္းအပင္းမ်ား ရဲတပ္မ်ား ကစားနည္းမ်ားကို ထြင္ၾကရေလ၏”
လို႔ ေက်ာင္းသားတိုင္း ရသင့္တဲ့ အေျခခံ အခြင့္အေရးနဲ႔ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေတြကို ညႊန္ျပခဲ့ပါေသးတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ရွင္းလင္း ေဖာ္ျပထားခ်က္အရဆိုရင္ ျပည္ၾကီးသားဆိုတာက တရားမွ်တတဲ့ ဥပေဒ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းကို လိုက္နာျပီး လြတ္လပ္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္တတ္သူေတြပါပဲ။ တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ ဒီမိုကေရစီနည္း က်က် စည္းကမ္းရွိရွိ ေနသူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္လည္း တိုးတက္တဲ့ အျမင္ရွိၾကတဲ့ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအမ်ားစုမွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ အေျခခံပညာ ေက်ာင္းေတြကအစ တကၠသိုလ္ေတြအထိ အဲဒီ အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရး ေက်င္းသားအခြင့္အေရးေတြကို အျပည့္အ၀ ရေနၾကတာပါ။ ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြ ဖြဲ႔စည္းတာ၊ အခ်င္းခ်င္း Debate လို႔ေခၚတဲ့ အျပန္အလွန္ ျငင္းခုန္ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ က်ဘမ္း စကား ေျပာပြဲေတြ၊ နံရံကပ္ စာေစာင္ေတြကို အျပိဳင္အဆိုင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ လုပ္ေနၾကတာပါ။ ဒါဟာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အသိဥာဏ္ပညာ ပြင့္လင္းမႈကို အားေပးတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေက်ာင္း၀န္းက်င္မွာ ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကတာေၾကာင့္မို႔လို႔ ျပႆနာ ေထြေထြထူးထူးလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။

ျမန္မာႏို္င္ငံမွာကေတာ့ ေက်ာင္းဆိုတာဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို စာသင္ခန္းထဲမွာ အခ်ိန္ျပည့္ ပိတ္ေလွာင္ ထားျပီး ဆရာ ဆရာမ အဆင့္ဆင့္က အထပ္ထပ္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ စနစ္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ေနရာတခု ပါပဲ။ ေက်ာင္းခ်ိန္အတြင္း ဘယ္လို အဖြဲ႔အစည္း အသင္းအပင္းမွ ဖြဲ႔ခြင့္မရွိတဲ့အျပင္၊ လူ၅ေယာက္ထက္ ပို စုေ၀းခြင့္မရွိ၊ စကားစုေ၀း ေျပာပြဲ မရွိရ၊ ဘယ္လို စာေစာင္စာအုပ္မွလည္း ေရးခြင့္ ျဖန္႔ခ်ိခြင့္ မရွိ၊ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကိုလည္း ေတာင္းဆိုတင္ျပခြင့္ မရွိပါဘူး။ ပိုဆိုးတာကေတာ့ ေက်ာင္းသားအေရးကိို စုေပါင္းေဆြးေႏြး ေျဖရွင္းေပးႏုိင္တဲ့၊ စည္းကမ္းတက် တင္ျပ ေတာင္းဆိုေပးႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အစည္း သမဂၢလည္း မရွိတာမို႔၊ ေက်ာင္းသားေတြဟာ အေျခခံေက်ာင္းသား အခြင့္အေရးေတြ အားလံုးကို ဆံုးရႈံးေနၾကရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကေတာ့

“လူတိုင္းလူတိုင္း တဦးႏွင့္တဦး အေပါင္းအသင္း သမဂၢ ရွိမွသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အယူအဆ အမွတ္အသားတို႔ကို ေတြ႔ျမင္သိရွိရ၍ ပိုမို အျမင္ က်ယ္လာႏိုင္ေလသည္။ သို႔ အျမင္က်ယ္မွ တဦးကိုတဦး အနာခံတတ္ျခင္း၊ ေစာင္မကူညီတတ္ျခင္း၊ အေျပာအဆို အေနအထိုင္ ျပဳျပင္ လာျခင္း၊ စသျဖင့္ ေလာက တြင္ လူ လုပ္တတ္သည့္ အရည္အခ်င္းမ်ားရႏိုင္ေလသည္”
လို႔ ဆိုပါတယ္။

အဲဒီအျပင္ “ေနာင္ေခတ္ ဗမာျပည္ကို ဖန္တီးမည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ယခု လူမ်ားကဲ့သို႔ မညီမညြတ္ မလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္ မျဖစ္ရေလေအာင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ယခုအခါ ဗမာႏိုင္ငံလံုး ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢအသင္းၾကီးကို အထင္ အရွား တည္ေထာင္ထား၏၊ ထိုအသင္းကို ၀င္ေရာက္အားေပးရန္မွာ ေက်ာင္းသားတိုင္း တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္ရွိသူတိုင္းတို႔၏ တာ၀န္၀တၱရားပင္ တည္း”
လို႔လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေစတနာထားျပီး တိုက္တြန္းခဲ့တာ ေတြ႔ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီမိုကေရစီပညာေရးထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အသိဥာဏ္ပညာ တိုးတက္ဖြံ႔ျဖိဳူးဖို႔နဲ႔ ႏိုင္ငံၾကီးသားပီသတဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရးေတြကို တတ္ေျမာက္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုတာေတြကိုသာမက ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ပညာသင္ယူႏိုင္ေရးကိုပါ ဦးတည္ စဥ္းစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီပညာေရး တည္ေဆာက္ ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ ျမန္မာႏို္င္ငံရဲ႕ ပညာေရး အာဏာပိုင္ေတြအေနနဲ႔ ေက်ာင္းပညာေရးထဲမွာ ေက်ာင္းသား သမဂၢ ဖြဲ႔စည္းခြင့္ကိုပါ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္္။

ေမျငိမ္း
(
စက္တင္ဘာ ၁၀ ၊၀၇)

Thursday, January 3, 2008

ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မီ သင္ရိုးျဖစ္ဖို႔

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လက္ရွိ ပညာေရး၀န္ၾကီး ေဒါက္တာခ်မ္းျငိမ္းက ျပီးခဲ့တဲ့ ဇူလိုင္လ ၉ရက္ ေန႔မွာ ျပဳလုပ္သြားတဲ့ ပညာေရး ေကာ္မီတီ ရဲ႕ ၁/၂၀၀၇ အစည္းအေ၀းမွာ လာမယ့္ ၂၀၀၈-၂၀၀၉ ပညာသင္ႏွစ္က စျပီး အေျခခံပညာ အထက္တန္း အဆင့္၊ ကိုးတန္း ဆယ္တန္းေတြရဲ႕သင္ရိုးမာတိကာေတြကို ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ ေရးဆြဲမယ္လို႔ ေျပာသြားပါတယ္။ ေဒါက္တာခ်မ္းျငိမ္းဟာ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္က ပညာရွင္ ပါေမာကၡေဟာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္တာမို႔ ပညာေရးက႑ကို တိုးတက္ေအာင္ ၾကိဳးစားေဆာင္ရြက္ႏိုင္ ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ပညာေရးရဲ႔ အတန္းအဆင့္ေတြကို သတ္မွတ္တာကိုက ျပႆနာ၇ွိေနတာပါ။ ျပႆနာက အတန္းအဆင့္ သတ္မွတ္ပံုေတြက တျခားႏုိင္ငံေတြနဲ႔ မတူဘဲ သတ္မွတ္ထားတာပါပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အေျခခံပညာမူလတန္းအဆင့္ကို ၄ႏွစ္ သတ္မွတ္ျပီး အလယ္တန္းဆင့္ကို ၄ႏွစ္ သတ္မွတ္တာ ေၾကာင့္ အထက္တန္းအဆင့္ဟာ ၉တန္း ၁၀တန္း ျဖစ္သြားရတာပါ။ ။ ဒီေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အေျခခံပညာ အထက္တန္း စာေမးပြဲေျဖတဲ့ ေက်ာင္းသားဟာ ျပဌာန္းတဲ့ သင္ရိုးေတြ အဆင့္အတန္း မနိမ့္ေပမဲ့ ႏွစ္ပိုင္းျခား သတ္မွတ္မႈ ျပႆနာေၾကာင့္ တကၠသိုလ္၀င္တန္းေျဖဆိုခ်ိန္မွာ အသက္ ၁၆ႏွစ္ပဲ ရွိေနေသးတာမို႔ ျပည္ပမွာ ပညာဆက္သင္တဲ့အခါ ဟိုမမီ ဒီမမီနဲ႔ အဆင္မေျပျဖစ္ၾကရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခု သင္ရိုးမာတိကာ ေျပာင္းမယ္ ဆိုတဲ့ အေပၚမွာ စဥ္းစားစရာေတြ ေျဖရွင္းရမယ့္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါတယ္။

ကမၻာ့ႏုိင္ငံ အမ်ားစုကေတာ့ အေျခခံပညာ ပထမအဆင့္ (Primary) ဆိုတဲ့ မူလတန္းအဆင့္ကို ၆ႏွစ္ သတ္မွတ္ျပီး ဒုတိယအဆင့္(Secondary) ဆိုတဲ့ အလယ္တန္းအဆင့္ကို ၄ႏွစ္ သတ္မွတ္ ပါတယ္၊။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး အေျခခံပညာရဲ႔ အထက္တန္း(High School) အဆင့္ကေတာ့ ၂ႏွစ္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ အေျခခံပညာ အထက္တန္း အဆင့္ ၁၁တန္း စတက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားက အသက္ ၁၆ႏွစ္ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ တကၠသိုလ္၀င္ အေျခခံပညာအထက္တန္း ၁၂တန္း စာေမးပြဲေျဖခ်ိန္ဆို ေက်ာင္းသားက အသက္ ၁၈ႏွစ္ ျဖစ္ေနရပါတယ္။ အဲဒါက ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ စံလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ႏိုင္ငံအမ်ားစုရဲ႔ အထက္တန္းပညာေရးက အနည္းဆံုး လက္ေတြ႔ အသက္ေမြး၀မ္း ေက်ာင္းလုပ္ႏိ္ုင္တဲ့ ပညာေရးမ်ိဳးကို ေပးႏို္င္ျပီးေတာ့ တျခားဖြံ႔ျဖိဳး တိုးတက္တဲ့ ထိပ္တန္း ႏိုင္ငံေတြရဲ႔ အဆင့္ျမင့္ပညာေရးေတြကို အလြယ္တကူ ဆက္သင္ၾကားႏိုင္တဲ့ အရည္အေသြးနဲ႔ အဆင့္အတန္း သတ္မွတ္ခ်က္ကိုလည္း ရရွိသြားေစတဲ့ ပညာေရးမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းလို႔ ဆိုႏိုင္တဲ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ပါကစၥတန္ သီရိလကၤာ နဲ႔ စကၤာပူႏိုင္ငံေတြမွာ အထက္တန္းအဆင့္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြဟာ GCE O'level (General Certificate of Educaton) ကို ၀င္ေျဖႏုိင္ေလာက္တဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔ စံသတ္မွတ္ခ်က္ ရႏိုင္ပါတယ္။ အနည္းဆံုး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း တကၠသိုလ္တခုခု တက္ႏုိ္င္တဲ့ အဆင့္တခုကို ရႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီအျပင္ အထက္တန္းအဆင့္ျပီးခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားရဲ႔ အရည္အခ်င္းကိုလိုက္ပီး A' level(Advanced level) ကိုပါ ၀င္ေျဖႏိုင္တာမို႔ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ တကၠသိုလ္ ေကာင္းေကာင္းထိကို တက္ခြင့္ရႏို္င္ၾကပါတယ္။

ျမန္မာႏို္င္ငံမွာ လက္ရွိ ျပဌာန္းထားတဲ့ သင္ရိုးမာတိကာေတြကလည္း တကယ္ေတာ့ အဆင့္မနိမ့္လွပါဘူး။ ျပႆနာရွိတာကေတာ့ အေျခခံပညာအထက္တန္း သင္ရိုးေတြထဲမွာ ၀ိဇၨာသီးသန္႔ဘာသာတြဲေတြ လုပ္လိုက္ တာက ဆိုးေနတာပါ။ ၀ိဇၨာသီးသန္႔ဘာသာတြဲ ယူၾကတဲ့ ကေလးေတြဟာ အထက္တန္းစာေမးပြဲ ေအာင္သြားတဲ့ ေနာက္မွာ ျပည္တြင္းက သာမန္ဘြဲ႔တခုကိုသာ ယူႏိုင္ၾကျပီးေတာ့ ျပည္ပမွာ ပညာဆက္သင္ဖို႔ အခြင့္အေရး မွာလည္း မလြယ္ကူၾကရတဲ့ ျပႆနာကို ရင္ဆိုင္ၾကရပါတယ္။ အနည္းဆံုး ႏုိင္ငံတကာအဆင့္မီ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာ တခုခုကို သင္ႏုိင္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ GCE O'level အဆင့္ စာေမးပြဲကိုေတာင္ ၀င္ေျဖဖို႔ မလြယ္တဲ့ ျပႆနာ ရွိပါ တယ္။

အဲဒီအျပင္ ေက်ာင္းပညာေရးထဲမွာ သင္ၾကားေရးအဆင့္မမီမႈ၊ သင္ေထာက္ကူပစၥည္း မျပည့္စံုမႈေတြေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္က အထက္တန္းပညာေရးအဆင့္အေနနဲ႔ တေန႔ ထက္ တေန႔ နိမ့္က် လာေနတာကလည္း ခုခ်ိန္မွာ ျပႆနာတခု ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စကၤာပူႏိုင္ငံမွာ ပိုလီတက္ကနစ္ သက္ေမြးအတတ္ပညာသင္ ေက်ာင္း တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေျပာျပပါတယ္။

'Polytechnic မွာ ၂၀၀၅ခုႏွစ္မတိုင္ခင္က ျမန္မာႏုိင္ငံက အထက္တန္း စာေမးပြဲေအာင္ျပီးသား ေက်ာင္းသား အေနနဲ႔ GCE O'level အဆင့္ကို မီေပမဲ့ ၂၀၀၅ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကေလးေတြဟာ N'level ဆိုတဲ့ သာမန္အဆင့္(Normal Level)စာေမးပြဲကိုေတာင္ မနည္း ေျဖဆိုၾကရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပိုလီတက္ကနစ္လို ေက်ာင္းမ်ိဳးကိုေတာင္ ၀င္ခြင့္မရဘဲ ITE လို႔ ေခၚတဲ့ Institute of Technical Education လို သာမန္စက္မႈေက်ာင္း အဆင့္ေလာက္ကိုသာ မီၾကတာ မ်ားလာတယ္'
လို႔ ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီအခါ ေက်ာင္းျပီးလို႔ အလုပ္ရတဲ့ေနရာမွာလည္း ျပီးတဲ့ ေက်ာင္းအဆင့္အတန္းနဲ႔ ပညာ အဆင့္အတန္းေၾကာင့္ လစာေကာင္းတဲ့ အလုပ္ရႏိုင္ေခ် နည္းသြားတယ္ လို႔ သူက ဆက္ေျပာျပပါတယ္။


ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အေျခခံပညာအထက္တန္းဆင့္ ပညာေရးကို တကယ္တမ္း ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မီေအာင္ ျပဳျပင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေျခခံပညာ မူလတန္း အလယ္တန္းေတြက စျပီး လိုက္ဖက္ညီမယ့္ ပညာေရးပံုစံကို တည္ေဆာက္ထားသင့္တာပါ။ တကယ္လို႔ အထက္တန္းအဆင့္ကိုပဲ ကြက္ျပီး ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ ျပဳျပင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဆင္သင့္မျဖစ္ဘဲ တြန္းတင္ခံရတာမ်ိဳးမို႔လို႔ အေျခခံမခိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းသား ေတြသာ အခက္အခဲအမ်ားၾကီး ရင္ဆိုင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာက ၁၉၆၂ကတည္းက ပညာေရးကို ခိုင္မာေအာင္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္တာမ်ိဳးမရွိဘဲ စိတ္ကူးတည့္ သလို စမ္းသပ္ခဲ့တာကို ေက်ာင္းသားေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ခံလာခဲ့ၾကရတာပါ။ အဲဒီ အက်ိဳးဆက္ေတြေၾကာင့္ လည္း တခ်ိန္က ႏိုင္ငံတကာမွာ ပညာေရး အဆင့္အတန္းအရ ထိပ္တန္းေရာက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အဆင့္အတန္းမျပည့္မီဘူးလို႔ သတ္မွတ္ခံေနရတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အထက္တန္းပညာေရးထဲက သင္ရိုးမာတိကာကို မျဖစ္မေန ေျပာင္းမယ္ဆိုရင္ လည္း အနည္းဆံုးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ ခိုင္မာတဲ့.. အာမခံမႈေပးႏို္င္တဲ့... အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာရပ္မ်ိဳး ျဖစ္ေစျပီး တကယ္လို႔ ျပည္ပတကၠသိုလ္ေတြကို ဆက္တက္မယ္ဆိုရင္ လည္း လြယ္လင့္တကူ ဆက္တက္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ အဆင့္မီပညာေရးမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ေပးႏိုင္တဲ့ သင္ရိုးမာတိကာ မ်ိဳးကိုသာ ျပဳျပင္ေရးဆြဲသင့္ပါတယ္။

ေမျငိမ္း (၂၀၀၇)




Sunday, December 23, 2007

စစ္အစိုးရနဲ႔ ပညာေရးအက်ပ္အတည္း

ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေန မတည္ျငိမ္မႈေတြေၾကာင့္ ပညာေရး က႑မွာ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းပံုစံ၊ သင္ၾကားနည္းစနစ္ေတြ တည္ျငိမ္မႈ မရွိခဲ့သလို အာဏာပိုင္ေတြက ေက်ာင္းသားေတြကို အစမ္းသပ္ခံလို သေဘာထား ျပီး ႏိုင္ငံေရးအရ ပံုစံသြင္းတာမ်ိဳးကို ခုခ်ိန္ထိ ေတြ႔ေနရဆဲပါ။

ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ၁၉၆၂ခုႏွစ္ ကေန ၁၉၇၄အထိကို အၾကြင္းမဲ့ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခံခဲ့ရျပီးေတာ့ ၁၉၇၄ခုႏွစ္ကေန ၁၉၈၈ခုႏွစ္ထိကိုေတာ့ အေျခခံဥပေဒနဲ႔ ျပဌာန္း အတည္ျပဳထားတဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ (Constitutional Dictatorship) နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တာကို ခံခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၂ မတ္လ၂ရက္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းက အာဏာသိမ္းျပီး ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအေနနဲ႔ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ကို ေၾကျငာ ခဲ့ျပီးတဲ့ေနာက္ ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ စလုပ္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ၁၉၆၂ ဧျပီလ-၃၀ရက္ေန႔ မွာပဲ ပညာေရး မူ၀ါဒအသစ္ကို ခ်မွတ္ရာမွာ
ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီသည္ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းမႈႏွင့္ မကိုက္ညီေသာ လက္ရွိ ပညာေရး စနစ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရမည္ဟု ယံုၾကည္သည္။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီသည္ ဆိုရွယ္လစ္ စိတ္ဓါတ္ကို အေျခခံသည့္ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းမႈႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ ပညာေရးစနစ္တစ္ရပ္ကို ေဖၚေဆာင္၍ သိပၸံပညာကို ဦးစားေပးမည္။

လို႔ ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ကစျပီး ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရဟာ ေက်ာင္းပညာေရးထဲမွာ ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္ ဆိုရွယ္လစ္၀ါဒ ဆိုတာကို ရိုက္သြင္းလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ေနာက္ပိုင္း ဘာသာရပ္ေတြ သင္ရိုးေတြ အမ်ားစုဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းအလိုက် သင္ခန္းစာေတြကိုသာ ျပဌာန္းရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာစာဘာသာရပ္၊ ျမန္မာ့ပထ၀ီ၀င္ဘာသာရပ္ နဲ႔ ျမန္မာ့သမိုင္းဘာသာရပ္ေတြမွာ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီကို အမႊန္းတင္ တဲ့ အယူအဆေတြ၊ အခ်က္အလက္ေတြကို ဖန္တီး ထည့္သြင္းလာပါတယ္။ အဲဒီအခါ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာထဲကေန ရရမယ့္ အတုယူလိုက္နာ က်င့္ၾကံစရာေတြအေနနဲ႔ အမိန္႕နာခံတတ္ေအာင္ ပံုသြင္းတဲ့ စာေပ အမ်ိဳးအစားေတြကိုသာ သင္ယူေနခဲ့ၾကရပါတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြ လူငယ္ေတြဟာ ပညာေရးထဲက သိသင့္သိထိုက္တဲ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ မ်က္ေမွာက္အေျခအေန အခ်က္အလက္ေတြကိုေတာင္မွ အမွန္အတိုင္း သိခြင့္မရတာမို႔ အဲဒီကာလေတြ အတြင္းက လူငယ္ေတြဟာ အသိဥာဏ္ပညာ ဗဟုသုတ ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕တဲ့တဲ့နဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဲဒါဟာ အဲဒီ လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို အားျပဳျပီး တည္ေဆာက္ရမယ့္ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ကိုပါ ခ်ိဳ႕တဲ့သြားေစတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ တဦးခ်င္း တာ၀န္ေက်မႈ အေပၚလိုက္ျပီး စာသင္သားေတြဟာ တကယ္သိသင့္သိထိုက္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ သမိုင္း အခ်က္အလက္ အမွန္ေတြကို သိခြင့္ရႏိုင္ခဲ့ၾကတာမ်ိဳးေတာ့ ရွိခဲ့ပါေသးတယ္။

ဒီကေန႔ ဇူလိုင္လ ၁၉ရက္ေန႔ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္က လြတ္ေအာင္ အသက္စြန္႔ ၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသူေတြျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔တကြေသာ သူရဲေကာင္းေခါင္းေဆာင္ၾကီးေတြ လုပ္ၾကံခံခဲ့ ရတဲ့ အာဇာနည္ေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၈၈ မတိုင္ခင္က ခုလို အာဇာနည္ေန႔က်ေရာက္တဲ့ ဇူလိုင္လ ေရာက္ျပီ ဆိုရင္ ေက်ာင္းေတြမွာ အာဇာနည္ေန႔အထိမ္းအမွတ္ စာစီစာကံုးျပိဳင္ပြဲေတြ ကဗ်ာျပိဳင္ပြဲေတြ ပန္းခ်ီျပိဳင္ပြဲေတြ အာဇာနည္ေန႔အေၾကာင္းနဲ႔ အာဇာနည္ၾကီးေတြ အေၾကာင္း ေဟာေျပာပြဲေတြ က်င္းပ ေပးၾကပါတယ္။

ျပီးေတာ့ စာသင္ခန္းေတြထဲမွာလည္း သင္ခန္းစာေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ျပီး ဆရာဆရာမေတြက အာဇာနည္ၾကီး ေတြရဲ႕ ေလးစားစရာ အတုယူစရာ ဂုဏ္ရည္ ေတြကို ကေလးေတြ လူငယ္ေတြ သိေအာင္ ေျပာျပၾကတာ ကလည္း အစဥ္အလာတခုအျဖစ္ ရွိခဲ့တာပါ။ အဲဒီအျပင္ အာဇာနည္ေန႔မွာဆိုရင္ ဆရာဆရာမေတြက ဦးေဆာင္ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို အာဇာနည္ဗိမာန္နဲ႔ တာ၀ါလိမ္းလမ္း က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ အိမ္ကို သြားျပီး စနစ္တက် စီတန္း အေလးျပဳဖို႔ စီစဥ္ေပးတာေတြ ရွိပါတယ္။
အဲဒီလို အာဇာနည္ေန႔ကို အထူးဂရုျပဳေပးတဲ့ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အာဇာနည္သူရဲေကာင္းေတြကို ေလးစား ရေကာင္းမွန္း သိလာေစပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ အာဇာနည္ၾကီးေတြလို ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းေအာင္ တိုင္းျပည္အက်ိဳး ေဆာင္ရြက္ခ်င္လာေအာင္ အားထုတ္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚေပါက္လာေစႏိုင္ပါတယ္။ ဒါဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ ႏိုင္ငံ့အက်ိဳးကို လိုလားတတ္မယ့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို ေမြးထုတ္ရာ လည္း ေရာက္ပါတယ္။

၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ စစ္အစိုးရဟာ ပညာေရးက႑ထဲကို မဆလအစိုးရ လက္ထက္တုန္းကထက္ပိုျပီး ထဲထဲ၀င္၀င္ စြက္ဖက္လာပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ၀ါဒျဖန္႔စာေတြ သင္ၾကားေစတာမ်ိဳးအထိ ၀င္ေရာက္ ခ်ယ္လွယ္ တဲ့အျပင္ သင္ၾကားေရးပိုင္းမွာလည္း အေျခခံပညာကေန တကၠသိုလ္ပညာေရးနယ္ပယ္အထိ ကန္႕သတ္ တားျမစ္တာမ်ိဳးေတြ လုပ္လာပါတယ္။ 'ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း မေျပာရ'၊ 'သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း အေၾကာင္း မေျပာရ'။ 'မင္းက်င့္တရားဆယ္ပါးအေၾကာင္း မသင္ရ' ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို အမိန္႔ေပးလာပါတယ္။ ဘြဲ႔ယူက်မ္းေတြ စာတမ္းေတြမွာ 'ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း၊ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းအေၾကာင္း မေရးရ' ဆိုတာမ်ိဳးေတြ လုပ္လာ ပါတယ္။ ၂၀၀၅ခုႏွစ္မွာေတာ့ စာသင္ရင္းနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္းေျပာျပီး ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဓါတ္ပံုကို အေလးျပဳခဲ့တဲ့ က်ဴရွင္ဆရာ ဦးေအာင္ေဖကို ဖမ္းျပီး ေထာင္ခ်တဲ့အထိေတာင္ လုပ္လာ ပါတယ္။

စစ္အစိုးရရဲ႕ အဲဒီလုပ္ရပ္ေတြြဟာ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အေရးပါလွတဲ့ ပညာေရးနယ္ပယ္ထဲက သမိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြကို ကန္႔သတ္တားျမစ္ရံုသာမက အဲဒီ အခ်က္အလက္ေတြကို တာ၀န္သိသိနဲ႔ ပို႔ခ် သင္ၾကားေပးတဲ့ ဆရာကိုပါ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အေရးယူတာမ်ိဳးလုပ္လာတာဟာ ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ပညာရွင္လြတ္လပ္ခြင့္ေတြကို ေပၚေပၚထင္ထင္ ခ်ိဳးေဖာက္လိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ကို ခ်ိဳးေဖာက္ေနတဲ့ အစိုးရတစ္ရပ္ရဲ႕ လက္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ ဒီမိုကေရစီပညာေရးစနစ္ မထြန္းကားႏိုင္ဘူးဆိုတာကို မိဘျပည္သူမ်ား ဆရာဆရာမမ်ားနဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား သတိျပဳမိ ေစခ်င္ပါတယ္။

Tuesday, December 18, 2007

ေတာင္းယူရမယ့္ အခြင့္အေရး

ျပီးခဲ့တဲ့ တပတ္မွာ ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရး ဆံုးရႈံးမႈေတြကို ေတာင္းဆိုတာ ေၾကာင့္ အာဏာပိုင္နဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြၾကား ပဋိပကၡျဖစ္ရတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ ပညာေရးေလာကမွာ အထင္အရွား ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ၇ဇူလိုင္ အေရးအခင္းနဲ႔ ကိုးရီးယားႏုိင္ငံ မွာ ၁၉၈၀ တုန္းက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အဓိကရုဏ္း ျပႆနာ ေတြကို တင္ျပခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကေတာ့ အဲသည္ ၁၉၆၂ ဇူလိုင္၇ရက္ေန႔ကစျပီး ဒီေန႔ထက္ထိေအာင္ ေက်ာင္းသားဆိုင္ရာ အခြင့္အေရးေတြ မရေသးတဲ့အျပင္ ပညာရွင္ေတြအတြက္လည္း လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ထိုက္တန္တဲ့ ေနရာဌာနေတြ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ေတြ မရေသးပါဘူး။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့သူေတြ ပညာေတာ္သင္ဆု ခံစားရတာမ်ိဳးေတြ ရွိခဲ့ေပမဲ့ ပညာသင္ျပီးလို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက မိခင္ဌာနကို ျပန္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ အဲဒီပညာရွင္ေတြဟာ သူတို႔တတ္ကၽြမ္းလာတဲ့ပညာကို ေသေသခ်ာခ်ာ အသံုးခ်ခြင့္ ျဖန္႔ေ၀ခြင့္မရတာေတြကို ၾကံဳၾကရပါတယ္။ ပညာရွင္ေတြ သင္ယူေလ့လာခဲ့တဲ့ ပညာေတြဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အသံုးခ်စရာေနရာမရွိျဖစ္ေနသလို အဲဒီပညာေတြကို ျဖန္႔ေ၀ဖို႔အတြက္ လိုအပ္သမွ်ေတြကိုလည္း အာဏာပိုင္ေတြဘက္က ျဖည့္ဆီးေပးတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ပညာရွင္ေတြဟာ ေခ်ာင္ထိုးခံရသလို ျဖစ္ေနရပါတယ္။ ဒါဟာ ပညာရွင္ အမ်ားစုၾကီး ျပည္ပႏိုင္ငံေတြဆီ ထြက္လာၾကျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းတခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေတာင္ကိုရီးယားႏိုင္ငံကေတာ့ ပညာေရးကို အေသအခ်ာ ထူေထာင္ေနတာမို႔ ၁၉၇၀ခုႏွစ္ေတြကတည္းက အေမရိကန္ႏိုင္ငံတ၀ွမ္းက ဟားဗတ္တကၠသိုလ္၊ ေကာနဲလ္ တကၠသိုလ္၊ ဘာကေလ တကၠသိုလ္၊ ကိုလံဘီယာ တကၠသိုလ္၊ အီလီႏြိဳက္တကၠသိုလ္လို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ တကၠသိုလ္ၾကီးေတြမွာ ပညာသင္ဖို႔ ပညာေတာ္သင္ေတြ ရာနဲ႔ခ်ီျပီး ေစလႊတ္သင္ၾကားေစခဲ့တာပါ။ ပညာေတာ္သင္ အစီအစဥ္ တသုတ္ တသုတ္ကို လူ၃၀၀ေက်ာ္အထိ ေစလႊတ္တာပါ။ အဲလိုပဲ ကေနဒါႏိုင္ငံ တရုတ္ႏိုင္ငံ နဲ႔ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံေတြကိုလည္း ပညာေတာ္သင္ေတြ အေျမာက္အမ်ား ေစလႊတ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ပညာရွင္ေတြရဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး အေျဖရွာၾကတဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ ဖိုရမ္ေတြကိုလည္း ေတာင္ကိုရီးယားက ပညာရွင္ေတြ ပါ၀င္တက္ေရာက္ ေဆြးေႏြးခြင့္ ရၾကပါတယ္။

အဲလို ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ ရင္ေပါင္တန္းေဆြးေႏြးခြင့္ေတြ ရတဲ့အတြက္ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးေက်းဇူးကေတာ့ အဲဒီပညာရွင္ေတြဟာ သူတို႔ရလာတဲ့ အသိပညာ ဗဟုသုတေတြကို ကိုယ့္ႏိုင္ငံပညာေရးအတြက္ ျပန္ျပီး ျဖန္႔ေ၀ အသံုးခ်ႏို္င္တာမို႔ ေတာင္ကိုရီးယားႏိုင္ငံဟာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အတြင္းမွာ စံမီသိပၸံနဲ႔ နည္းပညာ ဆိုင္ရာ တီထြင္ထုတ္လုပ္မႈေတြနဲ႔အတူ အဘက္ဘက္ကတိုးတက္ေနတဲ့ စံမီႏို္င္ငံအျဖစ္ကို ေရာက္ရွိလာတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာ့ပညာေခတ္၊ နည္းပညာေခတ္မွာ ေတာင္ကိုရီးယားႏိုင္ငံဟာ ပညာေရးနဲ႔ သိပၸံနည္းပညာကို အားျပဳျပီးေတာ့ ပညာရွင္ေတြရဲ႔ အၾကံဥာဏ္ေတြကိုအသံုးခ်ျပီး ႏိုင္ငံကို ၾကိဳးပမ္းတည္ေဆာက္ေနတာမို႔လို႔ လည္း ပညာကို အေျခခံျပီး ဆင့္ပြားသြားတဲ့ စီးပြားေရး အဆင့္အတန္း လူမႈေရး အဆင့္အတန္းေတြမွာပါ တိုးတက္ဖြံ႔ျဖိဳးလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာကေတာ့ ရာထူးအေနအထား ျမင့္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္တဲ့ ပါေမာကၡေတြေတာင္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ႏို္င္ငံတကာ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ပညာေတာ္သင္ အစီအစဥ္ ေတြ၊ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မီ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ မတက္ဖူးၾကပါဘူး။ ပညာေရး၀န္ထမ္းေတြဟာ ေက်ာင္းေတြမွာ သင္ၾကားေရးေတြ စာေမးပြဲလုပ္ငန္းစဥ္ေတြနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ပင္ပမ္းေနၾကရတာမို႔ ေက်ာင္းအလိုက္ ဌာနဆိုင္ရာအလိုက္ စာတမ္းဖတ္ပြဲေတြေတာင္ ပံုမွန္မလုပ္ႏို္င္ၾကပါဘူး။ အဲဒီအခါ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္ထိေအာင္ အျမင္က်ယ္ေျပာတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳ ဗဟုသုတကိုလည္း စိတ္မ၀င္စားၾကေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခါ ျမန္မာႏို္င္ငံက ပညာရွင္ေတြဟာ ကမၻာ့အဆင့္မီ ပညာရွင္ေတြရဲ႔ တန္ဖိုးနဲ႔ ရသင့္ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြကိုေတာင္ မေတာင္းဆိုၾက ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအျပင္ ကိုယ္ရသင့္တဲ့ အခြင့္အေရးကို ေတာင္းဆိုၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုေတာင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာပိုင္ေတြအလိုက် ဟန္႔တားတာေတြ၊ တင္းတင္းမာမာ ခ်ဳပ္ကိုင္တာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္လာပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ရသင့္တဲ့ အခြင့္အေရးက်ေတာ့ သာမန္ အခြင့္အေရးေလးေတြေလာက္ကိုေတာင္ ပညာေရးအာဏာပိုင္ေတြဘက္က ျဖည့္ဆည္းေပးတာ၊ လိုက္ေလ်ာတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ပိုဆိုးတာက ဆရာဆရာမၾကီးေတြက ႏိုင္ငံအာဏာပိုင္ မတရားအစိုးရအလိုက် တေသြမတိမ္း လုပ္ေပးေနတဲ့ ျပႆနာပါပဲ။ ကိုယ့္ေက်ာင္းသား ေတြအတြက္ ကမၻာ့အဆင့္မီ ပညာေရးကို ရေအာင္ ဆရာဆရာမေတြကေတာင္ ဦးေဆာင္ ေတာင္းယူ ဖန္တီးေပးသင့္တာပါ။ ခုကေတာ့ အေျခခံပညာေရးကေနစလို႔ ပါရဂူတန္းေတြအထိ အရည္အခ်င္း မျပည့္မီဘဲ အတန္းတင္တာမ်ိဳး ဘြဲ႔ေပးတာမ်ိဳးေတြ လုပ္ေပးေနတာဟာ သမိုင္းပါရဂူ ဆရာၾကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းစကားနဲ႔ေျပာရရင္ အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္း ေနတဲ့ ကိစၥေတြပါပဲ။

ႏိုင္ငံတကာမွာကေတာ့ ပညာေရးပညာရွင္ဆိုတာဟာ ေခတ္မီေနတဲ့ ကမၻာနဲ႔ အညီ ရင္ေပါင္တန္းလိုက္ႏို္င္တဲ့၊ ႏိုင္ငံတကာအေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ မစိမ္းတဲ့သူေတြပါ။ ပညာရွင္ေတြဟာ ကိုယ့္နယ္ပယ္ ကိုယ့္ပညာရပ္ေတြမွာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အျပည့္ရရသလို ကိုယ့္ေက်ာင္းသားရဲ႔ ကံၾကမၼာကိုလည္း အျပည့္အ၀ ဖန္တီးေပးႏိုင္ၾကပါတယ္။ ပညာရွင္ ေတြအေနနဲ႔ စာသင္ၾကားေရးနဲ႔ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ သုေတသန လုပ္ငန္းေတြကို အေျခအေန အခ်ိန္ခါအရေရာ ေငြေၾကးအရပါ တြဲဖက္ လုပ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ပညာရပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာကိုပါ အစဥ္အျမဲ တိုးတက္ေနေစႏိုင္ပါတယ္။ ဒါဟာ ပညာရွင္ေတြ ရရမယ့္ ပံုမွန္ အခြင့္အေရးျဖစ္သလို ပညာရပ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ ေနတဲ့ သူတိုင္း ရႏိုင္တဲ့ ရရမယ့္ အခြင့္အေရးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံဟာ ပညာရွင္ေတြ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ပညာေရး စနစ္ၾကီးထဲမွာမွ ရသင့္ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ဆံုးရႈံးေနတယ္ဆိုရင္၊ အရည္အေသြးေတြကို အဖ်က္ဆီးခံေနရတယ္ဆိုရင္ အဲဒီႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ ဘယ္လိုမွ တိုးတက္ဖြံ႔ျဖိဳး မလာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ေခတ္တေခတ္ကို ေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္ရမယ့္တာ၀န္ရွိတဲ့ ပညာရွင္ေတြ ေက်ာင္းသားေတြကသာ ေခတ္ရဲ႕ အေျပာင္းအလဲကို ဦးေဆာင္ၾက ရတယ္ဆိုတာ တရုတ္ႏို္င္ငံ ကိုရီးယားႏိုင္ငံေတြက အနီးဆံုး သက္ေသေတြပါပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း ၇ဇူလိုင္က သက္ေသပါပဲ။ ၈ေလးလုံး အေရး ေတာ္ပံုၾကီးက သက္ေသပါပဲ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ပညာရွင္ဆရာ ဆရာမၾကီးေတြ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအနာဂတ္အတြက္လို႔ ေမွ်ာ္ရည္ျပီး မိမိတို႔ ရသင့္ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြကို ေတာင္းဆို အရယူသင့္ျပီျဖစ္ပါတယ္္။

ေမျငိမ္း(၂၀၀၇)

Building Knowledge Economies စာတမ္း(၅)

ကမာၻ႔ဘဏ္ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ ေလ့လာေရးအဖြဲ႔ရဲ့ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ စာတမ္းပါ Building Knowledge Economies ပညာေရးဆိုင္ရာ အၾကံျပဳခ်က္ မ...